ตู้จิ่นฉีกดปุ่มเครื่องส่งรับวิทยุพูดว่า "รับทราบ" แล้วหันไปมองภาพจากกล้องวงจรปิดที่ทางเข้าสวนสาธารณะทันที
ไม่นาน ชายคนหนึ่งที่ตรงตามคำบอกเล่าก็ปรากฏตัวขึ้น
ปลายเดือนพฤษภาคม อุณหภูมิสูงเกินสามสิบองศาแล้ว
แต่เขากลับใส่เสื้อแขนยาวกางเกงขายาว แถมสวมหมวกสีดำ หน้ากากอนามัยอีกชั้นหนึ่ง รัดกุมมิดชิด
ดูผิดปกติตั้งแต่แรกเห็น
ตู้จิ่นฉีจับจ้องเงาร่างของเขาเดินเข้าไปในสวน "เขาน่าจะไม่ใช่หยางเพ่ยหราน"
ถังชงมองไม่ออก ฝ่ายนั้นปิดบังใบหน้าจนแม้แต่คิ้วสักเส้นก็ไม่โผล่ออกมา
ต่อให้แม่เขามา ก็คงจำไม่ได้
เธอไม่ได้ถามทันที แต่ครุ่นคิดก่อนพูดว่า "หัวหน้าตู้ คุณคิดว่าถ้าเป็นหยางเพ่ยหราน เขาคงไม่แต่งตัวให้เด่นสะดุดตาแบบนี้ใช่ไหมคะ"
ตู้จิ่นฉีมองถังชงด้วยแววตาชื่นชม
"ใช่ครับ การแต่งตัวที่ดูผิดปกติเห็นได้ชัดแบบนี้ ถ้าหยางเพ่ยหรานหนีรอดมาได้แบบนี้ คงถูกจับกุมไปนานแล้ว"
ถังชงถาม "เขาอาจจะทำตรงกันข้ามกับที่คิดมั้ยคะ"
ตู้จิ่นฉี "ก็เป็นได้ ขึ้นอยู่กับว่าเขาจะไปที่ไหน แล้วจะทำอะไร"
ภาพจากกล้องวงจรปิดบนรถครอบคลุมทั่วสวนสาธารณะหลงเฉวียน ที่มีกล้องก็มีภาพ
ถังชงมองชายคนนั้นเดินไปตลอดทางโดยไม่หยุดพัก มุ่งตรงไปอย่างมีเป้าหมาย
ไม่นานก็มาถึงบริเวณใกล้ศาลากลางน้ำ
เขาไม่ได้เข้าไปในศาลา แต่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งไม่ไกลออกไป กวาดตามองไปทั่ว
หัวใจของถังชงจมวูบ "เขา... อาจเป็นพวกเดียวกับหยางเพ่ยหราน"