ตู้จิ่นฉีโกรธราวกับจะกลืนคนทั้งเป็นลงท้องได้
ตำรวจในรถทุกนายไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
ต่างหันไปส่งสายตา "ขอความช่วยเหลือ" ให้ถังชง
ถังชง: ?
ให้เธอช่วยหรือ?
หรือว่าพวกเขาคิดว่าเธอไม่กลัวตู้จิ่นฉีที่กำลังเดือดดาล?
เออ จริง ๆ ก็ไม่กลัวนั่นแหละ
ถังชงพูดขึ้น "หัวหน้าตู้ ยังไม่ถึงที่สุด เราหาตัวเขาเจอได้ค่ะ"
เธอเชื่อมั่นในหน่วยแมลงวันของเธอ
ตู้จิ่นฉีมองถังชง ความโกรธลดลงไปมาก "คุณถัง คุณมีวิธีรู้จริง ๆ หรือว่าเขาไปไหน?"
ถังชง: "มีค่ะ"
ตู้จิ่นฉีพยักหน้าหนักแน่น "ดี!"
แต่ถังชงก็บอกไม่ได้แน่ชัดว่าแมลงวันจะกลับมารายงานเมื่อไร
ทำได้แค่รอ
ทว่าตู้จิ่นฉีและพวกที่ไม่รู้วิธีใช้กลิ่นอายสังหาร
ใจเสียยิ่งนัก
ไม่ต้องทำอะไรเลยจริง ๆ หรือ?
พวกเขามองถังชงที่นั่งอยู่มุมห้อง ดูเหมือนว่างจนหยิบมือถือขึ้นมาเล่น
แต่ละคนกระวนกระวายราวกับมดบนกระทะร้อน
อยากเข้าไปถาม แต่ก็กลัวรบกวน
ได้แต่ทำงานของตัวเองไปพลาง แอบมองถังชงไปพลาง
จนฟ้าค่อย ๆ มืดลง
ถังชงกินอมยิ้ม แมลงวันบินมาตอมก็ไม่ปัด ปล่อยให้มันกินด้วยซ้ำ
เฉินเจี้ยนถงเตรียมเข้าไปเตือนอย่างนิ่มนวล
ว่าแมลงวันมีเชื้อโรคมากมาย ถ้ามันตอมอะไรก็ไม่ควรกินต่อ
ทันใดนั้น ถังชงซึ่งนั่งบนเก้าอี้เกือบทั้งบ่าย
ก็ลุกขึ้นในที่สุด!
สีหน้าเธอสงบนิ่ง แต่พูดข่าวดีที่ทำเอาทุกคนตื่นเต้นจนแทบตะโกนออกมา
"หัวหน้าตู้ ฉันรู้แล้วว่าชายคนนั้นอยู่ที่ไหน"
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
ฟางเจิ้นตงเดินออกจากบ่อนพนันเถื่อน กระเป๋าแห้ง เขาพ่นคำสบถไม่หยุด