ไช่เฉิงเจ๋อบอกว่าจูหม่านหนิงกับพวกอีกสองคนนั้นชื่อเสียงย่อยยับในหมู่ญาติพี่น้องไปแล้ว
ไม่มีใครอยากยุ่งเกี่ยวด้วย
กลัวพวกนางจะละโมบโลภมาก ถึงขั้นเอาตัวเองเป็นเหยื่อ
ถึงขนาดลูกสาวแท้ๆ ยังใจดำแย่งเงิน หมายจะทำลายงานดีๆ ของเขา
กับคนนอกจะไม่เล่นงานให้ตายไปข้างหนึ่งหรือไง?!
ไช่เหวินอิงบอกว่าจูหม่านหนิงกับถังซู่เซิงถูกไล่ออกทั้งคู่
ในวงการก็กลายเป็นขี้หนูตายแล้ว
ไม่มีทางใช้ประสบการณ์การทำงานหางานใหม่ในเมืองเป่ยซานได้อีก
ว่ากันตามจริง ก็น่าสงสารอยู่
แต่ถังชงต้องการมากกว่านั้น
นางยังต้องการให้ทั้งสามคนอยู่ในเมืองเป่ยซานไม่ได้
ยิ่งห่างไกลยิ่งดี
จะทำอย่างไรนั้น ถังชงวางแผนเอาไว้เกือบหมดแล้ว
จากนี้ก็แค่สนุกกับการดูละครเท่านั้น
วันนี้ ถังเจิ้นไข่ทนเสียงพ่อแม่ที่บ้านถอนหายใจเฮือกๆ ไม่ไหว เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่เป็นพิเศษออกไปหาเพื่อนเที่ยว
เพิ่งไปถึงที่หมาย เขากำลังทักทายพี่น้องอยู่
"หึ่งๆ—"
เสียงแมลงวันส่งเสียงดังรบกวนดังขึ้นข้างหู บินวนรอบตัวเขาเป็นวงแล้ววงเล่า
สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วันก่อนยังติดตาอยู่
ถังเจิ้นไข่ตกใจจนโบกมือปัดไปหลายที "ไปไกลๆ เลย! แมลงวันซวย! ไปไกลๆ!"
เห็นแมลงวันถูกปัดหนีไปจริงๆ
เขาถอนหายใจโล่งอก เดินต่อไปยังโต๊ะพูลที่พี่น้องของเขาอยู่
ใครจะรู้แมลงวันก็ตามมาอีก
แถมมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเมฆดำทะมึน บินวนเป็นวงเหนือหัวเขา ไม่ยอมไปไหน!
ความผิดปกตินี้ดึงดูดความสนใจของทุกคน
พวกพี่น้องของถังเจิ้นไข่ก็ไม่รีรอ หัวเราะเยาะเสียงดังขึ้นทันที
"เสี่ยวไข่เอ๊ย ชาวบ้านเขาดึงดูดผีเสื้อดูดดอกไม้กัน แต่แกทำไมดึงดูดแมลงวันวะ? ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"