จูหม่านหนิงรุดห้ามถังซู่เซิง และช่วยพูดแทนถังเจิ้นไข่
“เสี่ยวไข่เขาคงไปเจอเรื่องแย่ ๆ มาจากข้างนอกนะ ไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย!”
ถังซู่เซิงเห็นดังนั้น ก็ทำหน้าเศร้า พูดว่า “แม่ใจดีทำให้ลูกเสียคน” อยู่หลายหน แล้วก็เดินเข้าห้องไปโดยไม่หันกลับมามอง
เสียง “ตุ้บ” ดังขึ้นอีกครั้ง
จูหม่านหนิงยืนเดียวดายในห้องนั่งเล่น แต่กลับไม่มีโทสะจากการถูกเมินแม้แต่น้อย กลับเป็นห่วงว่าถังเจิ้นไข่ไปเจอเรื่องลำบากอะไรมา
พลางสาปแช่งถังชงไปด้วย ถ้าไม่ใช่เพราะนาง พวกเขาคงไม่ตกอยู่ในสภาพนี้!
ส่วนถังเจิ้นไข่ที่เข้าห้องไปแล้ว คราวนี้ฉลาดขึ้นมา ใช้ผ้าห่มห่อตัวเองเสียมิดชิด
แมลงวันเหม็นเห็นว่าไม่มีช่องให้โจมตี และบรรลุจุดประสงค์แล้ว จึงพาฝูงแมลงวันบินออกไปทางหน้าต่าง แล้วส่งข่าวให้พลพรรคแมลงสาบมารับช่วงต่อ
ตกกลางคืน จูหม่านหนิงพลิกตัวไปมาเนิ่นนาน กว่าจะหลับลง
แต่หลังจากนั้นไม่นาน ก็รู้สึกคันตามตัว เหมือนมีอะไรคลานอยู่ข้างบน
นางนึกว่าเป็นถังซู่เซิง เลยพึมพำเสียงเบา “ง่วงจะตาย อย่าเลยนะ...”
ไม่มีใครตอบรับ และสิ่งแปลกปลอมที่อยู่บนตัวก็ไม่หายไป
กลับกลายเป็นว่าจุดที่คันยิ่งทวีจำนวนขึ้น
จูหม่านหนิงสะดุ้งตื่นในทันที หันไปเห็นถังซู่เซิงนอนหลับสบายอยู่ข้าง ๆ
เช่นนั้น อะไรที่กำลังคลานอยู่บนตัวนางกัน?!
มือข้างหนึ่งควานหาสวิตช์ไฟหัวเตียง อีกมือเปิดผ้าห่ม
แสงสว่างสีเหลืองนวลสาดลงบนร่างนาง เต็มไปด้วยแมลงสาบตัวใหญ่จำนวนนับไม่ถ้วนแน่นขนัด ราวกับนางเป็นอาหารเลิศรสที่พวกมันกำลังลิ้มลองอย่างเอร็ดอร่อย