ไช่เฉิงเจ๋อส่ายหน้า “ไม่มีหรอก จะมีแม่คนไหนไม่รู้ว่าลูกสาวตัวเองอยู่ที่ไหนกัน”
เขาหยุดไปชั่วครู่ แล้วพูดต่อ “ฉันถามว่ามาหาคุณทำไม หล่อนก็ตอบเลี่ยงไป ตอนนั้นฉันก็รู้แล้วว่ายังไงหล่อนก็ต้องมาหาคุณแน่ แต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้ น่าจะโทรบอกคุณตั้งแต่ตอนนั้น”
ถังชงคิดในใจ สมเป็นตำรวจ สังเกตเห็นความผิดปกติได้ทันที
เธอตอบ “ไม่เป็นไรค่ะ ต่อให้บอกพวกเขาก็ยังจะมาอยู่ดี”
ไช่เฉิงเจ๋อถอนหายใจอีกครั้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและเสียใจ
“ความจริงหลังจากวางสาย ฉันก็คิดไม่ตกมาตลอด เลยไปสืบหาข้อมูล ถึงได้รู้ว่าเสี่ยวชงต้องทนใช้ชีวิตลำบากขนาดไหนมาก่อน ฉันดันยังไปแนะนำให้กลับไปอยู่บ้านอีก...”
ใจที่ถังชงรู้สึกหดหู่เพราะสามคนนั้นก่อนหน้านี้ เบาขึ้นไม่น้อย
เธอยิ้ม “ไม่เป็นไรค่ะ หนูเองก็ไม่ได้บอกอาผัวรอง”
หลายปีมานี้ เธอชินกับการจัดการปัญหาและเรื่องยุ่งยากรอบตัวด้วยตัวเองแล้ว
ไม่ใช่ว่าไม่เคยเล่า
แต่บนโลกนี้ ยากจะมีใครสักคนที่เข้าใจความรู้สึกของเราได้อย่างแท้จริง
หลายครั้ง ความเจ็บปวดที่คุณระบายออกมา
อาจกลายเป็นมีดที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงคุณในวันข้างหน้า
เธอเคยถูกทำร้าย จึงยิ่งไม่อยากเล่า
ไช่เฉิงเจ๋อเห็นท่าทีปล่อยวาง ไม่เก็บมาใส่ใจของถังชง
กลับยิ่งสงสารหนัก
เขารับปาก “เรื่องนี้ฉันจะจัดการให้เอง จะไม่ให้พวกเขามารบกวนคุณอีก!”
ถังชงจะปฏิเสธโดยสัญชาตญาณ แต่คำพูดที่อยู่ริมฝีปากกลับเปลี่ยนเป็น