ถังชงพูดไปอย่างนั้นแหละ นางไม่มีทางฆ่าพวกเดียวกันต่อหน้าต้าใหญ่ยุงหรอก
ใครจะคิดว่ามีเรื่องได้ประโยชน์โดยไม่คาดคิด
“ที่ไหน? พาเราไปดูหน่อย”
ยุงตัวนั้นกลัวถูกเจาะเลือดมาก ร้องบอก “ทางนี้ทางนี้” พลางบินนำหน้า
เดินไปประมาณสองสามร้อยเมตร ยุงก็หยุดลงบนต้นไม้ต้นหนึ่ง
“ตรงนี้”
ถังชงมองหาทั่ว แต่ไม่พบรอยเลือด
แต่ต้าใหญ่ยุงมีความชำนาญเฉพาะทาง ไม่นานก็ตามกลิ่นไปเกาะบนกิ่งไม้ที่ยื่นออกมา
“พี่ถังจื่อ ตรงนี้”
ถังชงมองจนตาเมื่อยล้า ในที่สุดก็พบกิ่งไม้ที่หักโดยไม่รู้สาเหตุ มีสีน้ำตาลแดงเปื้อนอยู่
ยุงป่าอธิบาย “ตอนที่ชายคนนั้นลุกขึ้น หน้าโดนเกี่ยวจนเป็นแผล นั่นคือเลือดของเขา!”
ถังชงหยิบถุงมือออกมาใส่ หักกิ่งไม้ที่เปื้อนเลือดทิ้งลงในถุงเก็บวัตถุพยาน
จากนั้นย่อตัวลงสังเกตอย่างละเอียด
หญ้าใต้ต้นไม้มีรอยถูกเหยียบย่ำจนราบ
อุ้มเด็กชายอายุเจ็ดขวบมาไกลขนาดนี้ ก็ย่อมเหนื่อย
ถังชงไม่พบร่องรอยอะไรอีก ภายใต้การนำทางของยุงป่า พวกนางเดินตามเส้นทางหลบหนีของหยางเพ่ยหราน
ไปข้างหน้าก็พ้นจากป่าแล้ว พวกมันไม่เคยไป
นางหยิบน้ำน้ำตาลที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมาให้รางวัลฝูงยุงป่าเหล่านี้ แล้วจึงมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้าน
มีตำรวจกำลังสอบถามชาวบ้านในหมู่บ้าน
ถังชงคิดว่าต้องอธิบายสถานะของตัวเอง ที่ไหนได้พวกเขาจำนางได้เสียก่อน ต่างเข้ามาทักทาย
“ที่ปรึกษาถัง!”
“ที่ปรึกษาถัง ท่านมาแล้วหรือ!”