จนปัญญา ถังชงได้แต่เดินออกไปขอให้ตู้จิ่นฉีสั่งให้เจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานออกไปก่อน
เธอจะได้อยู่ตามลำพังสักพัก
แน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่เลย ถังชงจึงเดินไปที่ห้องสุดท้าย
ถามแมลงวันตัวนั้นที่เปลี่ยนจากเกาะท่อน้ำไปเกาะผนังแล้ว
"ฉันฟังภาษาพวกแกออกนะ บอกฉันได้ไหมว่าแกเห็นเด็กผู้ชายถูกคนจับมัดไหม?"
แมลงวันหันหัวซ้ายทีขวาที
เสียงแหลมเล็กแฝงความตกตะลึง "มนุษย์ ถามข้าหรือ? เจ้าฟังภาษาข้าออกจริง ๆ หรือ?!"
ถังชง: "อืม"
แมลงวันตกใจเสียหลักเกือบร่วงลงมา
"โอ้โห! ข้ากินขี้จนเป็นพิษหรือนี่? ถึงเห็นมนุษย์ฟังภาษาข้าออก!"
ถังชงปวดหัว พลางถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างเงียบ ๆ
"แกไม่ได้เป็นพิษหรอก ฉันฟังไม่ใช่แค่ภาษาพวกแกออกนะ หนู แมลงสาบ แล้วก็ยุง..."
พูดไม่ทันจบ แมลงวันก็อุทานก่อน "สี่เภทภัย! เจ้าฟังภาษาสี่เภทภัยออก!"
ถังชงพยักหน้า
สมกับเป็นแมลงวันในห้องน้ำสาธารณะเขตบริการ รอบรู้จริง ๆ
แมลงวันยกขาหน้าถูกันอย่างตื่นเต้น "เข้าใจแล้ว ชาติก่อนเจ้าเป็นนกกระจอก! ท่านอาวุโส! ถึงฟังภาษาสี่เภทภัยรุ่นใหม่ออก!"
ถังชง: "...ก็คงงั้น"
ใครจะไปรู้แน่ชัด?
เธอดึงกลับเข้าเรื่อง "มีเด็กผู้ชายถูกลักพาตัว เรื่องนี้แกรู้แน่ เมื่อก่อนแกอยู่ห้องนี้ตลอด? เห็นตอนที่เด็กชายถูกมัดไหม?"
แมลงวันตอบ "รู้สิ ข้าถึงกับเห็นกับตาว่าเขาถูกคนจับมัดเลยนะ!"
ถังชงดีใจ "เล่ากระบวนการทั้งหมดให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม?"
เธอล้วงลูกอมอมยิ้มจากกระเป๋าเสื้อ แกะซองยื่นให้