คดีจบแล้ว
แต่บรรยากาศตึงเครียดในกรมตำรวจกลับไม่คลี่คลาย หนักข้อขึ้นด้วยซ้ำ
เหตุเพราะ โรงพักสาขามาทวงคน
จางเยว่หลินยืนอยู่หน้าสุด ใบหน้าเปื้อนยิ้ม "หัวหน้าตู้ โจรลักพาตัวจับได้แล้ว ตัวประกันก็กลับไปอยู่กับพ่อแม่แล้ว ทำไมผมได้ยินว่า พวกคุณยังจะให้เสี่ยวชงอยู่ต่อ ไม่ยอมปล่อยเธอกลับนะ?"
ตู้จิ่นฉีหน้าด้านไม่เท่าหวังอี้เฟิง
เขารู้ดีว่าเรื่องนี้ตนมีเจตนาแอบแฝง ใบหน้าร้อนผ่าวเล็กน้อย
"ครั้งที่แล้วคุณถังก็ช่วยเราไว้ ตั้งใจจะเลี้ยงตอบแทนเธอ แต่ตอนนั้นเธอเหนื่อยเกินไปเลยกลับก่อน ก็เลยกะว่าคราวนี้จะชดเชยให้พร้อมกัน"
ไช่เหวินอิงอุทาน "โอ๊ะ" ทีหนึ่ง "ที่แท้ถังชงไม่ได้ถูกไล่กลับมานี่นา? ไม่เป็นไรหรอก พวกเรากับหัวหน้าจางก็เลี้ยงข้าวมื้อใหญ่ให้เธอแล้ว ชดเชยไปตั้งนานแล้ว!"
ตู้จิ่นฉีกำลังจะพูดอะไร
จางเยว่หลินจงใจตวาดเสียงดุขึ้นมาก่อน "เสี่ยวไช่! พูดจาแบบนั้นได้ไง? หัวหน้าหน่วยสืบสวนคดีอาญาของกรมตำรวจจะไปทำเรื่องใช้แล้วทิ้งแบบนั้นได้ยังไง?! เขาเป็นคนซื่อตรง เป็นถึงคนที่ผู้กำกับเจิงยังเอ่ยปากชมเชียวนะ!"
ตู้จิ่นฉีที่ถูกยกยอจนอึดอัด ได้แต่เงียบปากลง
ส่วนเฉินเจี้ยนถง หลิวหย่วนหย่วน และตำรวจนายอื่นที่อยู่ข้างหลัง ล้วนร้อนใจแทบตาย
หัวหน้าตู้!
ทำไมนายถึงไม่ได้เรื่องแบบนี้?!
ถังชงเห็นโรงพักสาขาเริ่มได้เปรียบ จึงรีบยับยั้ง "เรื่องวุ่นวาย" นี้เสีย
"หัวหน้าตู้ การคลี่คลายคดีเป็นหน้าที่ของฉัน ไม่ต้องเลี้ยงตอบแทนหรอกค่ะ ดึกแล้ว ฉันขอตัวกลับบ้านกับลุงจางและคนอื่น ๆ ก่อนนะคะ"