อพาร์ตเมนต์ฮ่วนซินสร้างมาเพื่อปล่อยเช่า ฉนวนกันเสียงจึงไม่ดีนัก
ถังชงและคนอื่นๆ ซ่อนตัวอยู่นอกประตูห้อง
ต่างได้ยินเสียงสบถดังออกมาเป็นระยะ
เฉินเจี้ยนถงหูไว ฟังอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ยว่า “เหมือนกำลังด่ายุงนะ? หยางเพ่ยหรานโดนยุงกัดเหรอ?”
ถังหยางเหิงส่งเสียงฮึดฮัด “มันก่อกรรมทำชั่วมามาก แม้แต่ยุงยังทนดูไม่ได้ รุมกัดมันอยู่คนเดียว!”
เฉินเจี้ยนถงเหลือบมองถังหยางเหิง “คุณพูดเหมือนยุงตั้งใจยังไงก็ไม่รู้”
ยุงจะมีความคิดได้ยังไง?
ถังหยางเหิง: “สรรพสิ่งล้วนมีจิตวิญญาณ คุณไม่เข้าใจ ไม่ได้หมายความว่ามันไม่มี”
เฉินเจี้ยนถงเงียบไป
ตำรวจคนนี้เพ้อเจ้อไปหน่อย คุยด้วยไม่รู้เรื่อง
ถังชงฟังอยู่ข้างๆ คิดในใจว่าครั้งนี้ถังหยางเหิงพูดถูก
พวกยุงตั้งใจจริงๆ
เธอส่งไปเอง
และฟังเสียงสบถจากบ้านหลังนั้นดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ ดังขึ้นเรื่อยๆ
เธอมีลางสังหรณ์
อีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมง หยางเพ่ยหรานคงเผ่นออกมา
หยางเพ่ยหรานแทบบ้า
ทั่วร่างไม่มีที่ไหนไม่ถูกกัด ไม่มีที่ไหนไม่คัน
ทั้งที่ข้างๆ ก็มีเด็กอยู่ตัวหนึ่ง ทำไมยุงถึงพุ่งกัดเขาอยู่คนเดียว?!
เลือดเขาหอมขนาดนั้นเลยรึไง?!
หยางเพ่ยหรานตียุงไม่ตาย ก็หลบขึ้นเตียง ห่มผ้าห่อตัวมิดชิด
แต่บนตัวคันเหมือนถูกใครสาดผงคันใส่เป็นกระสอบใหญ่
เขาเกาจนเป็นบ้า กระชากผ้าห่มจนเกิดช่อง มียุงบินเข้ามาทันที
“อ๊ากกกก!”
หยางเพ่ยหรานสะบัดผ้าห่มวิ่งหนี
อยู่ห้องนั่งเล่นก็โดนกัด
หลบเข้าครัวก็โดนกัด
สุดท้ายถอยจนไม่มีทางหนี ได้แต่เข้าห้องน้ำ และต้องเปิดฝักบัวน้ำด้วย ถึงจะขับไล่พวกยุงที่ลอยอยู่กลางอากาศ จ้องเขาตาเป็นมัน ได้ชั่วคราว