เมื่อลงจากรถ เฉินเจี้ยนถงตั้งใจจะตามไปด้วย
เขาอยากรู้ว่าถังชงไปซื้ออะไรมาแล้วจะทำอะไร
แต่ถูกถังชงห้ามไว้
“คุณรอผมอยู่ในรถนะ แค่ไม่กี่นาทีเอง”
เฉินเจี้ยนถงเห็นถังชงมีท่าทีลึกลับ ตอนแรกก็อยากยืนกรานขอตามไป แต่คำพูดวนอยู่ที่ริมฝีปาก
แล้วกลายเป็น “ได้ คุณรีบไปรีบกลับนะ”
ถังชงลงจากรถ แล้วเดินไปยังที่ซ่อนของหนูโรงงาน
เพราะกลัวถูกจับได้ เธอยังให้เฉินเจี้ยนถงจอดรถในที่ค่อนข้างไกลอีกด้วย
ไม่รู้ว่า พอเธอเดินห่างออกไป
เฉินเจี้ยนถงก็หยิบกล้องส่องทางไกลแบบพกพาที่มีติดรถออกมา จับตาดูทุกอิริยาบถของเธออย่างใกล้ชิด
ถังชงนั่งยอง ๆ อยู่ที่ขอบกระถางต้นไม้
ถังชงหยิบของออกมาจากกระเป๋า...
เดี๋ยวนะ ในกระเป๋านั่นเหมือนมีอะไรเคลื่อนไหวไปมาอยู่?
สิ่งมีชีวิตงั้นเหรอ?
มีแบบนี้ตลอดเลย หรือเพิ่งไปซื้อมาเมื่อกี้?
เฉินเจี้ยนถงจับตามองด้วยความประหลาดใจและสงสัย ขณะที่ถังชงหยิบถุงใบหนึ่งออกมา...
“เนื้อตุ๋นเครื่องเทศ?”
ทั้งที่มีเบาะแส แต่ไม่ยอมไปโรงพัก กลับไปซื้อแล้วย้อนกลับมาใหม่ เป็นแค่อาหารเนี่ยนะ?
อยากกินก็กินบนรถไปเลยไม่ดีกว่าเหรอ?
จะต้องกลับมาโดยเฉพาะ นั่งยอง ๆ กินอยู่ที่ขอบกระถางต้นไม้ทำไม... โอ๊ย นั่นอะไรน่ะ?!
เฉินเจี้ยนถงวางกล้องส่องทางไกล ขยี้ตาอย่างแรง แล้วยกขึ้นมาดูต่อ
แต่ภาพที่เห็นเมื่อครู่ไม่ใช่ภาพลวงตา
ถังชงเธอ...
ซื้อเนื้อนั้นมาไม่ใช่กินเอง แต่เอามาให้หนูกิน แถมไม่ใช่หนูตัวเดียวอีกด้วย!
ถังชงเองก็ประหลาดใจ
หล่อนตั้งใจซื้อเนื้อตุ๋นเครื่องเทศครึ่งกิโล ให้เจ้าของร้านหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ ตอนแรกก็กังวลว่าหนูโรงงานจะขนกลับรังทีละเที่ยวลำบาก