ถังชงตกใจอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นเหอจื่อเจ๋อยิ้ม ก็รู้ว่าเขาแค่ล้อเล่น
เธอย้อนถาม “สารวัตรเหอไม่ต้องอยู่เฝ้าในรถหรือคะ”
เหอจื่อเจ๋อเหลือบมองคู่หูที่นั่งข้างคนขับ “เสี่ยวหลิวอยู่ เขาคนเดียวก็เฝ้าได้”
ถังชงไม่เชื่อ “หมายความว่าถ้าช่วงนี้ต้วนเหว่ยเจียออกไปข้างนอก สารวัตรหลิวต้องตามไปคนเดียว แล้วสารวัตรเหอไม่ไปด้วยอย่างนั้นหรือ”
สีหน้ายิ้มๆ ของเหอจื่อเจ๋อจางหาย เขาจ้องถังชงด้วยแววตาเรียบเฉยอยู่พักหนึ่ง
ทันใดนั้นเขาก็หัวเราะ “ผมพูดเล่นน่ะ ผมจะมีความสามารถแบบนั้นได้ยังไง ถึงขั้นสัมผัสกลิ่นอายสังหารอะไรนั่นได้ คุณถังไปเถอะ ถ้าเจออะไรผิดปกติ โทรหาผมทันที”
ว่าแล้วเขาก็บอกเบอร์มือถือยาวเหยียด
ถังชงหยิบมือถือขึ้นมา กดตัวเลข แล้วบันทึก
เหอจื่อเจ๋อเห็นถังชงเตรียมจะเก็บมือถือ จึงถาม “คุณถัง แน่ใจนะว่าจดเบอร์ถูก”
ถังชงไม่พูด กลับกดปุ่มโทรออก
ไม่นาน มือถือในกระเป๋าเสื้อของเหอจื่อเจ๋อก็ดัง
เขามีสีหน้าเคอะเขินเล็กน้อย “คุณถังความจำดีจริง”
ถังชงผงกศีรษะเล็กน้อย “ลำบากแล้วค่ะ”
จากนั้นก็หันหลังเดินจากไป ไม่พูดอะไรอีก
หลิวหย่วนหย่วนที่นั่งข้างคนขับ เห็นคนเดินไปไกลแล้ว ถามอย่างสงสัย “พี่เหอ ผมรู้สึกว่าพี่ดูจะไม่ถูกกับที่ปรึกษาถังนะครับ ไม่ใช่เพราะเธอ เราก็สืบไม่เจอตัวต้วนเหว่ยเจีย พี่แกล้งเธอทำไม”