ปลายสายยังคงเงียบสนิท
ต้วนเหว่ยเจียไม่พูดอะไรอีก ถือโทรศัพท์พิงโซฟา ใบหน้าเปื้อนยิ้มรอ
ในที่สุดก็มีเสียง
เสียงผู้ชายอายุไม่มาก ไม่เกินสามสิบ น้ำเสียงเรียบราบ ฟังออกว่าเป็นคนสุขุมอย่างยิ่ง
"มีเรื่องนี้จริง ผมลืมไปเลยหลังจากขับกลับบ้าน นึกขึ้นได้ก็รีบเอารถมาคืนคุณชายต้วน"
ต้วนเหว่ยเจียเห็นอีกฝ่ายเลี่ยงประเด็น จึงจงใจว่า "อย่างนั้นเรอะ งั้นผมโทรบอกโรงพัก ให้พวกเขาไปถามคุณแล้วกัน ว่าทำไมคืนวันที่สิบหกพฤษภาคม ถึงขับรถไปถนนว่างซานตอนกลางคืน"
จุดประสงค์ชัดแจ้ง อีกฝ่ายก็ต้องกระโดดลงหลุม
น้ำเสียงเปลี่ยน "คุณต้องการอะไร"
ต้วนเหว่ยเจียเห็นไอ้แซ่ชุยนี่เริ่มจริงจัง ในตาเต็มไปด้วยความเย้ย "ผมไม่ใช่คนชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน จะฆ่าคนหรือโยนศพ ผมก็ไม่สน แต่อย่ามาดึงผมเข้าไปพัวพัน"
ปลายสายนิ่งไปครู่หนึ่ง จึงเอ่ย "โครงการทะเลสาบจิ้งซาน ได้ข่าวว่าบริษัทคุณยื่นประมูลแล้ว"
ต้วนเหว่ยเจียได้ยินก็อดไม่ได้ "ประธานชเวเป็นคนฉลาดจริง ๆ แต่ทำไมถึงประมาทจนทิ้งหลักฐา..."
ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกปลายสายขัด
"ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน ตำรวจไม่ใช่เพิ่งออกไปหรอกหรือ"
ต้วนเหว่ยเจียยกขาพาดโต๊ะเตี้ย ผ่อนคลายอย่างยิ่ง "อยู่บ้านสิ วางใจ ผมรอจนรถตำรวจออกไปแล้วค่อยโทร ไม่มีใครได้ยินที่เราคุยแน่"
แน่นอนว่าไม่มีใครได้ยิน
มีเปียคู่โผล่มาจากใต้โซฟา แต่มีแมลงสาบได้ยิน
อีกด้าน ถังชงนั่งอยู่ที่เบาะผู้โดยสาร ตู้จิ่นฉีขับออกจากหมู่บ้านจัดสรรแล้ว