ต้วนเหว่ยเจียเห็นถังชงไม่พูด ยิ่งคิดก็ยิ่งใจเสีย
นี่ตำรวจอะไร?
เอาแมลงสาบไปปล่อยบ้านคนอื่น!
หรือว่าจะร่วมมือกับบริษัทกำจัดแมลง ปล่อยแมลงสาบแล้วก็ฆ่าแมลงสาบ เพื่อหากำไรงั้นหรือ?!
พอคิดว่าซอกมุมในบ้านตัวเองอาจเต็มไปด้วยแมลงสาบ
ต้วนเหว่ยเจียก็ทนไม่ได้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ล้วงมือถือออกมา
"ผมจะโทรหาหัวหน้าตู้ แจ้งว่าตำรวจอย่างคุณปล่อยแมลงสาบในบ้านคนอื่น!"
ถังชงรีบห้าม "เปล่านะ แมลงสาบพวกนี้ฉันเลี้ยงเอง ฉันจะทิ้งไว้บ้านคนอื่นได้ยังไง?"
ต้วนเหว่ยเจียทำหน้าเหยียด "ผมดูโง่มากหรือไง? ถึงเชื่อเรื่องเหลวไหลแบบนี้!"
เขาเปิดรายชื่อผู้ติดต่อ เตรียมจะโทรออก
ถังชงเห็นดังนั้นจึงจำเป็นต้องพูด "ฉันพิสูจน์ได้! พวกมันเป็นสัตว์เลี้ยงของฉัน ฉลาดมาก ฟังคำสั่งฉัน!"
ต้วนเหว่ยเจียเต็มไปด้วยความคลางแคลง แต่อย่างน้อยก็หยุดการกระทำลง
"สัตว์เลี้ยง? คุณเอาแมลงสาบเป็นสัตว์เลี้ยง? มันยังฟังคุณอีก?"
ถังชงพยักหน้า คิดว่าเรื่องนี้ผ่านไป ไม่ว่าเขาจะเชื่อหรือไม่
ต้องเรียกคนมากำจัดแมลงแน่
เธอต้องพาหกร้อยหกสิบหกกับปลอกไข่มันออกไปทันที
"จริงๆ แล้วเมื่อวานฉันทำแมลงสาบหายไว้ในบ้านคุณต้วนตัวหนึ่ง วันนี้เลยมาตามหา"
ต้วนเหว่ยเจีย: ?!!
เมื่อวานก็มีแมลงสาบเข้าบ้านเขาแล้ว?!
บัดนี้เขามองถังชงไม่ใช่ตำรวจสาวหน้าตาดีอีกต่อไป แต่เป็นคนประหลาดสกปรกมอมแมม!