ถังชงเฝ้าสังเกตชเวยอนอุกอย่างเงียบเชียบมาตลอด
เห็นเขาขมวดคิ้วตอนที่หญิงสาวพูด
แววตาไหววาบบางอย่าง
แต่ไม่นานก็กลับมายิ้มแย้มอีกครั้ง กล่าวว่า "ครับ คุณแม่ เป็นเพราะผมดูแลไม่ดีเอง เชิญทั้งสามท่านเข้ามานั่งก่อน"
แขกคือหยางผิงเจวียน มารดาแท้ ๆ ของชเวยอนอุก
หล่อนดูแลตัวเองดีมาก ดูแล้วก็เหมือนอายุเพียงสี่สิบถึงห้าสิบปี
ทั้งยังไม่มีความรู้สึกเหนือกว่าหรือคำพูดเสียดสีอย่างที่ถังชงนึกภาพสตรีผู้ดีมีอันจะกิน
แถมยังเอาใจใส่เป็นพิเศษ กับจานขนมมาวางใกล้ตำแหน่งที่ถังชงนั่ง
"ทำงานมานานขนาดนี้ต้องเหนื่อยแน่ ๆ ทานของหวานสักหน่อยเถอะ ไม่ต้องเกรงใจ"
ถังชง: "ขอบคุณค่ะ"
หล่อนหยิบบิสกิตขึ้นมากัดคำหนึ่งจริง ๆ
รสชาติดีมาก
เหลือบเห็นหยางผิงเจวียนมองตนด้วยแววตาเมตตา
ดูท่า ท่าทางนี้ของหล่อนจะช่วยลดความระแวงของอีกฝ่ายลงได้จริง ๆ ไม่ให้ความสนใจมาตกที่หล่อน
อย่างน้อยชเวยอนอุกก็ไม่ได้ชายตามองหล่อนอีก
เขาถามว่า "หัวหน้าตู้ หัวหน้าหวาง ผมได้ยินจุดประสงค์ของพวกท่านแล้ว ว่ามีศพหญิงถูกพบที่ชานเมือง จึงสงสัยว่าผมเกี่ยวข้องกับคดีนี้หรือครับ"
หยางผิงเจวียนไม่อาจซ่อนความลุกลี้ลุกลนบนใบหน้า "ไม่ใช่ว่ามาให้ความร่วมมือด้านหลักฐานบางอย่างหรอกหรือ ทำไมเหมือนสงสัยว่ายอนอุกเป็นฆาตกรล่ะ พวกคุณมีหลักฐานอะไร"
ชเวยอนอุกวางมือบนแขนของหยางผิงเจวียน ปลอบว่า "คุณแม่ครับ คนบริสุทธิ์ก็คือบริสุทธิ์ เราพูดกันให้ชัดเจนก็พอ หัวหน้าตู้พวกเขาคงไม่จับคนมั่ว ๆ หรอก"