ปลายเดือนพฤษภาคม อากาศยิ่งร้อนขึ้นทุกที
รอจนถังชงไปซื้อเครื่องดื่มจากซูเปอร์มาร์เก็ตเล็กใกล้ ๆ กลับมา
ต้าใหญ่ยุงก็รวบรวมยุงฝูงใหญ่ได้แล้ว
แต่ละตัวตัวโตมาก
ล้วนเป็นยุงลายที่กัดคนดุที่สุด พอกัดแล้วคันที่สุด
ถังชงเกาหลังมือ บิดฝาขวดเครื่องดื่มเทออกมาเล็กน้อย "พอเสร็จงานแล้ว ฉันจะเตรียมเลือดสดให้พวกแก"
ต้าใหญ่ยุงเสริมอีกประโยค "ถ้าพวกแกตายขึ้นมา ยุงข้างกายพวกแกก็จะมีเลือดดูดกิน"
พวกยุงลายจอดอยู่บนเครื่องดื่ม ส่งเสียงหึ่ง ๆ พูดกัน
"มีเลือดดูด พวกเราดีใจแทบไม่ทัน! ไม่ใช่ว่าจะเป็นเรื่องที่พวกเราทำไม่ได้สักหน่อย!"
"ข้าไม่ถูกตบตายหรอก! ดูดเลือดนี่ข้าเชี่ยวชาญนัก!"
"หวานจัง หวานจัง ข้าดูดเลือดมามากแล้ว พอเสร็จแล้ว ให้ของหวานแบบนี้ข้าอีกถังเถอะ!"
บางทีอาจเป็นเพราะต้าใหญ่ยุงให้ 'ข้อแม้' ไว้ก่อน
ถังชงมองยุงพวกนี้อีกที พลันรู้สึกว่าพวกมันซื่อบื้อน่ารัก
"กริ๊ง——"
ถังชงรับโทรศัพท์ "ฮัลโหล หัวหน้าตู้?"
ตู้จิ่นฉีตอนนี้ขาดถังชงไม่ได้แล้ว รู้สึกว่ามีเธออยู่
เรื่องที่ยากแค่ไหนก็สำเร็จได้
ดังนั้นพอเห็นถังชงไม่กลับมาสักที เขาก็อดโทรศัพท์มาไม่ได้
"คุณถัง พวกเราตัดสินใจชั่วคราวว่าจะส่งคนปลอมเป็นคนส่งอาหารที่ส่งผิดบ้าน พอหยางเพ่ยหรานเปิดประตู ก็ควบคุมตัวเขาไว้!"
คำพูดนี้ยังแฝงไว้ด้วยความหมายเชิงถามว่า
ได้ไหม?
ถังชงมองยุงลายที่จอดบนเครื่องดื่ม ดูดกินอย่างเมามัน
"หัวหน้าตู้ หยางเพ่ยหรานระวังตัวเกินไป บางทีอาจไม่ยอมเปิดประตู ถ้าตกใจงูตื่น ซ่งจวิ้นหมิงก็จะอันตรายเอา"