อพาร์ตเมนต์ฮ่วนซิน
กลางดึก เมิ่งผิงเฉิงที่กำลังนอนดูซีรีส์สั้นบนเตียงถูกรวบตัวโดยตำรวจ
เขางงเป็นไก่ตาแตก รีบประกาศตัวว่าเป็นพลเมืองดี
“คนดีครับ! ผมเป็นคนดีจริงๆ ไม่เคยทำผิดกฎหมายอะไร!”
ตู้จิ่นฉีหยิบภาพสเกตช์ของหยางเพ่ยหรานออกมา
สองภาพ
ทั้งคู่วาดโดยถังชง
“เคยเห็นเขามั้ย”
เมิ่งผิงเฉิงขยับเข้าไปดูอยู่นาน รูปขวาจำไม่ได้
ส่วนซ้าย... คุ้นๆ อยู่
เขาเกาหัว “คุ้นๆ ครับ แต่จำไม่ได้ว่าเจอที่ไหน”
ถังชงพูดว่า “ผู้พักอาศัยชั้นหก เพิ่งย้ายเข้ามา คุณเพิ่งเจอเขาไม่ใช่เหรอ ลืมเร็วขนาดนี้เลย”
หนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้
แมลงวันเหม็นนำทัพแมลงวันออกตามหา จนพบร่องรอยของหยางเพ่ยหรานและเด็ก
ในตึกนี้เอง
นางกลัวว่าหยางเพ่ยหรานที่ได้ค่าไถ่แล้วจะฆ่าปิดปาก ไม่ทันให้รางวัลแมลงวัน ก็รีบไปบอกเรื่องนี้กับตู้จิ่นฉี
ทุกคนมาถึงพร้อมกัน
เกรงว่าจะเกิดความวุ่นวาย จนทำให้เป้าหมายตื่นตัว
ตู้จิ่นฉีติดต่อเจ้าของตึกเพื่อสอบถามเรื่องหยางเพ่ยหราน
เพียงแต่หยางเพ่ยหรานปลอมตัวเก่ง
เมิ่งผิงเฉิงจึงจำไม่ได้ ต้องให้ถังชงเตือนถึงจะนึกออก
“อ้อ! ไอ้หนุ่มคนนั้นนี่เอง! พอคุณพูดอย่างนี้ ก็เหมือนจริงๆ นะ แต่ไม่มีหนวดแถมหน้าไม่ได้ดุร้ายแบบในรูป เป็นคนเรียบๆ ดีนะ!”
ตู้จิ่นฉีฟังว่าคนอยู่จริง น้ำเสียงก็เริ่มควบคุมไม่อยู่