ถังชงถูกเสียงโทรศัพท์ปลุกให้ตื่น
เพิ่งจะตีห้าเศษ ๆ
นอกหน้าต่างที่ไม่ได้รูดม่านยังมืดสนิท
ฝนตกตลอดทั้งคืน
เธอเห็นว่าคนที่โทรมาเป็นหวังอี้เฟิง หัวใจก็พลันเต็มไปด้วยลางสังหรณ์ร้ายแรง
หัวใจเต้นแรงราวกับจะกระโดดออกมาจากลำคอ
“ฮัลโหล หัวหน้าหวาง?”
เสียงของหวังอี้เฟิงค่อนข้างแหบแห้ง หนักแน่นและแฝงความโกรธที่ถูกกดเอาไว้
“มีคนแจ้งความ พบศพผู้หญิงที่ชานเมือง ท่อนบนอยู่ในสวนดอกไม้ ท่อนล่าง…ถูกทิ้งในถังขยะ”
สมองของถังชงระเบิดตูม
ชเวยอนอุก เขาฆ่าคนอีกแล้ว!
ภายใต้เงื่อนไขที่ตลอดหกปีติดต่อกัน แต่ละปีเขาฆ่าเพียงคนเดียว
ภายใต้เงื่อนไขที่พวกเขาสืบสาวมาถึงตัวเขาแล้ว
เขากลับฆ่าคนอีก!!!
“ผมกำลังจะไปโรงแรม คุณถังเก็บข้าวของแล้วลงมาเถอะ”
ถังชงถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ค่ะ”
เธอล้างหน้าลวก ๆ แล้วพาหนูสามตัวลงไปชั้นล่าง
รถที่หวังอี้เฟิงขับจอดอยู่หน้าโรงแรม
เมื่อขึ้นรถแล้ว ทั้งคู่ทักทายกันสั้น ๆ แล้วต่างเงียบอย่างรู้กัน ไม่พูดอะไรสักคำ
จนกระทั่งลงจากรถ หวังอี้เฟิงพูดว่า “คุณถัง สภาพศพของผู้เคราะห์ร้ายรายนี้แตกต่างจากก่อนหน้านี้ คุณทำใจไว้ด้วย”
ถังชงชะงักเล็กน้อย แตกต่าง?
แต่เธอรีบพยักหน้า “อืม”
กางร่มเดินผ่านแนวเขตห้ามเข้าไปยังสวนดอกไม้ เพียงแค่เหลือบมอง เธอก็เข้าใจแล้วว่าคำพูดของหวังอี้เฟิงหมายความว่าอย่างไร
ผู้เคราะห์ร้ายทั้งเจ็ดคนก่อนหน้าล้วนมีใบหน้าสงบนิ่ง ราวกับกำลังหลับใหล
แต่ศพครั้งนี้ สีหน้าเบี้ยวเกร็งอย่างน่าสยดสยอง
อ้าปากกว้าง แต่ส่งเสียงอะไรไม่ออก ได้แต่ปล่อยให้สายฝนกระหน่ำเข้าไป
ชเวยอนอุกเปลี่ยนวิธีการฆ่า
ทำให้หญิงสาวสวยวัยยี่สิบสี่ห้าปีคนนี้ตายอย่างทุกข์ทรมานและสิ้นหวัง