การปฏิเสธว่ามีเวลาในการก่อเหตุ บวกกับท่าทีเมินเฉยไม่ใส่ใจนั่น
ในที่สุดเฉินเจี้ยนถงก็ทนไม่ไหว "ในกล้องวงจรปิดถ่ายเห็นรถเก๋งสีดำป้ายทะเบียนเป่ย S·8Y8P8 ในชื่อของคุณไว้ชัดเจน ในช่วงเวลานั้นปรากฏอยู่ที่ชานเมืองบนถนนว่างซาน คงไม่ใช่ว่าวิดีโอถูกใครปลอมแปลงหรอกนะ"
ต้วนเหว่ยเจียแววตาเหยียดหยาม "สารวัตร คุณรู้ไหมว่าผมมีรถกี่คันในชื่อ"
เฉินเจี้ยนถงไม่เข้าใจ "หือ"
ต้วนเหว่ยเจียยักไหล่ "จริง ๆ ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน เยอะเกินไป บางคันซื้อมาก็จอดไว้ในโรงจอด ไม่เคยขับออกไปเลย หรือไม่ก็จอดที่ไหนสักแห่งแล้วลืมไปแล้ว"
เฉินเจี้ยนถงขมวดคิ้ว "แต่รถเป็นของคุณ และในระบบก็ไม่มีบันทึกว่าคุณแจ้งความรถถูกขโมย"
ต้วนเหว่ยเจียเหมือนได้ยินเรื่องตลกอะไร แค่นหัวเราะเสียงเย็น
"สารวัตร ผมไม่ได้บอกว่ารถผมหายนี่ครับ"
ท่าทีตบตาปัดความแบบนี้ กระทั่งถังชงยังแทบจะทนไม่ไหว
เฉินเจี้ยนถงได้แต่กำหมัดแน่น จึงจะระงับโทสะไว้ได้ "ถ้าไม่ใช่รถถูกขโมย รถของคุณทำไมตอนที่คุณอยู่นอกเมือง กลับมาปรากฏบนถนนว่างซาน"
ต้วนเหว่ยเจียไม่ตอบ แต่หันไปมองตู้จิ่นฉี "หมวดตู้ หน่วยงานของคุณรับคนแบบไหนมาทำงาน มิน่าคดีถึงเอาแต่แกะไม่ออก ยังจะมาสอบสวนประชาชนผู้บริสุทธิ์อย่างผมอีก"
เฉินเจี้ยนถง "คุณ!"
ตู้จิ่นฉีตวาดเสียงเข้ม "เสี่ยวเฉิน!"
เฉินเจี้ยนถงกัดฟัน ถึงไม่พูดอะไร แต่ในตาวาววับด้วยโทสะ
ถังชงเบี่ยงตัวนิดหนึ่ง บังสายตาที่เขาจ้องเขม็งไปยังต้วนเหว่ยเจีย
หล่อนถาม "คุณต้วน คุณอยากจะบอกว่า มีคนยืมรถของคุณไปใช้ ถึงได้ปรากฏในกล้องวงจรปิดตอนนั้นใช่ไหมคะ"