ถังชงตะโกนจบ สถานที่ทั้งหมดก็เงียบกริบ
ไม่ว่าจะกำลังทำอะไรหรือว่างอยู่ ทุกคนหันขวับมามองเป็นตาเดียว
ถังชง: ...
รู้สึกเหมือนสายตาของทุกคนจะทิ่มแทงยิ่งกว่าเดิม
ถังชงดีใจที่ทุกคนอยู่ไกล ฝนก็ตกอยู่ ไม่มีใครเห็นว่าใบหน้าของเธอแดงก่ำแล้ว
ตู้จิ่นฉีเงียบไปนาน ก่อนจะตอบรับ "...ได้"
เขาหันไปตะโกนใส่ฝูงชน "ไปทำงานกัน! เลิกจ้องคุณถังได้แล้ว เธอต้องการอยู่เงียบ ๆ คนเดียวเพื่อรับรู้! ได้ยินกันทุกคนรึยัง?!"
แม้จะน่าอาย แต่ก็ได้ผล
แทบไม่มีใครจ้องถังชงอีก
เธอจึงหันหลังกลับ หยิบขวดน้ำแร่ออกจากกระเป๋าแล้วเปิดฝา
"ให้หนึ่งศูนย์เจ็ดออกมาตัวเดียวพอ เจ้าเข้าไปดูว่าเมื่อตัวอื่นอีกไหม"
หนึ่งศูนย์เจ็ดไม่ได้อยู่ที่ปากขวด มันแทรกตัวออกไปด้านนอกพลางพูดไปด้วย
"พี่แมงสาบทุกท่าน หลีกทางให้หน่อย พี่ถังให้ฉันไปผู้เดียว น้องหกร้อยหกสิบห้า หุบขาหน่อย เกะกะ!"
น้ำเสียงของมันเต็มไปด้วยความดีใจ ถึงขั้นได้ใจ
มันมุดออกจากปากขวด แล้วเกาะอยู่ที่ขอบถังขยะ
"พี่ถังวางใจได้ ข้าจะลงไปหาพวกแมงสาบมาเข้าเฝ้าท่านเดี๋ยวนี้!"
ถังชงยิ้ม "ได้"
แมลงสาบตัวใหญ่ตัวหนึ่งไต่พรวดลงไปตามซอกลึกเข้าไปข้างใน
ถังขยะนี้มีฝาปิดด้านบน ไม่อย่างนั้นฝนตกทั้งคืน น้ำเน่าคงล้นออกมานานแล้ว
ส่วนขาก็ไม่ได้ถูกยัดเข้าไปจนมิด
เท้าและหน้าแข้งเล็กน้อยโผล่อยู่ข้างนอก
รองเท้าส้นสูงหนังสีแดง มันสวยมาก และเข้ากับกระโปรงของเหยื่อดี