ตอนตีห้าสามสิบเจ็ดนาที
ถังชงได้รับสายโทรศัพท์สายหนึ่ง เธอเพิ่งนอนหลับได้ไม่ถึงสองชั่วโมง เป็นช่วงที่ง่วงที่สุดพอดี
ทว่าเสียงมือถือดังขึ้น
เธอตื่นทันที รับสาย "ฮัลโหล หัวหน้าหวางเหรอคะ"
เสียงเคร่งเครียดของหวังอี้เฟิงดังมา "ชานเมืองพบศพหญิงถูกฝังในแปลงดอกไม้ ถังขยะไม่ไกลมีขาคนเสียบทิ่มออกมา"
ฆาตกรคืนฝนพรำ ลงมืออีกแล้ว
ถังชงลุกนั่ง "ให้ฉันไปที่โรงพักไหมคะ"
หวังอี้เฟิงว่า "ผมให้เฉินน้อยไปรับคุณที่โรงแรมแล้ว คุณจัดการเสร็จลงมาเลย"
ถังชง "ค่ะ"
วางสายแล้ว ถังชงบ้วนปาก ล้างหน้า แล้วพาหนูสามตัวกับเหล่าแมลงสาบออกไป
กลัวเสียเวลา ก่อนนอนเธอเปลี่ยนเสื้อผ้าที่จะใส่ในวันรุ่งขึ้นไว้ล่วงหน้า
พอนางวิ่งลงไปตลอดทาง ระหว่างนั้นไม่ลืมใช้มือนิ้วหวีจัดการผมให้เรียบร้อย
กว่าจะถึงล็อบบี้โรงแรม ใช้เวลาไม่ถึงสามนาที
เฉินเจี้ยนถงที่เพิ่งเข้าโรงแรมพอดีตะลึง "เร็วจัง พี่ไม่ได้นอนทั้งคืนเหรอ"
"นอนมานิดหน่อย"
ถังชงไม่หยุดเดิน มุ่งตรงไปข้างหน้า แล้วเสริม "ไปกันเถอะ"
ถึงที่เกิดเหตุให้เร็วที่สุด ยิ่งเป็นประโยชน์ต่อการหาพยานรู้เห็นของเธอ
เฉินเจี้ยนถงเห็นถังชงเอาจริงเอาจังขนาดนี้ ก็พลอยสีหน้าเคร่งขรึมตาม
"ได้เลย!"
ฝนตกทั้งคืนไม่หยุด แต่ซาลงกว่าตอนตีหนึ่งตีสองมาก
ถังชงตัดสินใจไม่กางร่ม เดินเร็วๆ ไปพร้อมเฉินเจี้ยนถงตรงดิ่งขึ้นรถที่จอดอยู่ใกล้ๆ
ใช้กระดาษเช็ดเสื้อผ้าง่ายๆ
เธอถาม "ทุกคนไปกันแล้วเหรอ"
เฉินเจี้ยนถงพยักหน้า "หัวหน้าตู่นำคนไปก่อนแล้ว หัวหน้าหวางยังต้องคุยกับอธิบดี เหลือแค่พวกเราที่ยังไม่ออกเดินทาง"