จางเยว่หลินไล่หลิวหย่วนหย่วนไป แล้วยิ้มกว้างให้ถังชง “เสี่ยวชง กลับมาแล้วสินะ”
ดีใจแบบจริงใจไม่เสแสร้ง
ทำให้ถังชงที่รู้สึกหนักใจก็อดไม่ได้ที่จะโล่งอกขึ้นมา
เธอพยักหน้า “กลับมาแล้ว”
จางเยว่หลินรีบสั่งถังหยางเหิงให้ช่วยยกของ ช่างไร้หัวคิดไร้สายตาเสียจริง!
ถังหยางเหิงคว้าด้ามกระเป๋าล้อลากก่อน แล้วจะรับกรงในมือถังชงต่อ
ถังชงหลบ “หนูที่ฉันเลี้ยง ไม่ชอบคนแปลกหน้า ถือเองได้”
ถังหยางเหิงตาเป็นประกาย “แฮมสเตอร์ใช่ไหม? ผมก็เลี้ยงแล้ว ตัวเล็กนิดเดียว กลมๆ เหมือนลูกบอล น่ารักมาก!”
จางเยว่หลินพยักหน้าด้วยความพอใจ
สมเป็นหนุ่มสาววัยเดียวกัน หัวข้อสนทนาร่วมกันเจอไวจริง!
มุมปากถังชงกระตุก ตอบคลุมเครือ “อ๋อ... น่ารัก...”
ใครจะบอกว่าเจ้าหนูเทาเสี่ยวเสี่ยวพวกนั้นไม่น่ารักล่ะ?
ไช่เหวินอิงก้าวเข้ามาจะรับกระเป๋าสะพายจากถังชง “ถ้าอย่างนั้นให้ฉันสะพายให้”
ถังชงหลบอีกครั้ง
ข้างในมีแมลงสาบนะ!!!
เธอพูดอย่างจริงจัง “ไม่หนัก ฉันถือเองได้”
ไช่เหวินอิงรู้สึกสงสาร
ถังชงอายุยังน้อยแต่ช่วยเหลือตัวเองได้ขนาดนี้ ต้องลำบากตั้งแต่เด็กแน่ๆ
เธอไม่ดึงกระเป๋ามา จะได้ไม่ทำร้ายความภูมิใจในตัวเองของอีกฝ่าย
“ได้ ถ้าเมื่อยบอกนะ”
ถังชงเม้มปาก “อืม ขอบคุณ”
จางเยว่หลินหัวเราะร่วน “ขอบคุณอะไรกัน เป็นพวกเดียวกันหมด! ไปๆๆ รีบเอาของไปเก็บ แล้วเราไปกินมื้อใหญ่กัน โรงพักสาขาชวนไห่ไม่เหมือนพวกงกที่กรมตำรวจนะ งานทั้งทีไม่เลี้ยงข้าวสักมื้อก่อนไล่คนทำคดีคนเก่งกลับ!”