ตอนที่ 8 โง่จู้ตกงาน! ล้างแค้นสวีต้าหม่า!
สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังหานต้าพ่าวพร้อมกัน
โดยเฉพาะเพื่อนบ้านเรือนสี่ประสานที่อยู่แถวหน้าและยืนใกล้ที่สุด ต่างมีสีหน้าเปลี่ยนไปกันถ้วนหน้า
กล่องข้าวในมือท่านผู้อาวุโสที่หนึ่ง อี้จ้งไห่ หล่นกระทบพื้นดังโครม น้ำแกงกระเซ็นเปื้อนกางเกงไปทั้งขา แต่เขากลับไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย
สมองของเขาขาวโพลน มีเพียงคำไม่กี่คำที่วนเวียนกระแทกอยู่ในหัว
หานต้าพ่าว?
รองหัวหน้ากองอารักขา?
วีรบุรุษผู้จับสายลับ?
หานต้าพ่าวคนนี้เป็นใครกันวะ?
ใช่หานต้าพ่าวคนไร้ประโยชน์ที่ถูกพวกเขาขับไล่ออกจากบ้าน จนต้องไปนอนใต้สะพานคนนั้นหรือเปล่า?
ท่านผู้อาวุโสสอง หลิวไห่จง อ้าปากค้าง เขาขยี้ตาแรง ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าตนไม่ได้มองผิด
เป็นหานต้าพ่าวจริง ๆ!
แต่เหตุใดเขาถึงกลายเป็นรองหัวหน้ากองไปได้ แถมยังเรียกรองผู้กำกับสถานีตำรวจว่าพี่น้องอีก?
โลกนี้ช่างบ้าคลั่งเกินไปแล้ว
ส่วนโง่จู้ที่ยืนอยู่หลังช่องแจกข้าวและรับหน้าที่ตักกับข้าวนั้น ตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง
ทัพพีเหล็กในมือของเขาลอยค้างอยู่กลางอากาศ ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เมื่อวาน ไอ้เด็กนี่เป็นแค่คนโชคร้ายที่ถูกเขาเหยียบย่ำจนจมดิน แม้แต่บ้านก็ยังกลับไม่ได้
แต่วันนี้กลับพลิกผันกลายเป็นหนึ่งในผู้บังคับบัญชาของเขาไปเสียแล้ว?
นี่มันเรื่องตลกระดับนานาชาติหรืออย่างไร
ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน หานต้าพ่าวมีรอยยิ้มอบอุ่นประดับบนใบหน้า
เขาโบกมือไปทางอี้จ้งไห่กับโง่จู้ น้ำเสียงกังวาน ท่าทีเป็นกันเอง
“ท่านผู้อาวุโสที่หนึ่ง พี่จู้จื่อ บังเอิญจริงนะครับ พวกคุณก็เพิ่งเลิกงานเหมือนกันหรือ?”
เสียงเรียก “พี่จู้จื่อ” ทำเอาโง่จู้สะดุ้งโหยง ทัพพีในมือหลุดร่วง เนื้อที่ตักไว้เต็มทัพพีหล่นกลับลงไปในอ่างกับข้าวดังแผละ น้ำมันกระเซ็นไปทั่ว
“คุณ...คุณ...”
โง่จู้เอ่ยคำว่า “คุณ” ซ้ำไปซ้ำมาอยู่นาน แต่กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ
หานต้าพ่าวทำราวกับไม่เห็นสีหน้าไม่น่าดูของเขา กลับขมวดคิ้วด้วยความห่วงใย
“โธ่ พี่จู้จื่อ ทำไมสีหน้าถึงแย่ขนาดนี้ล่ะครับ ซีดเหลืองเชียว ใต้ตาก็ดำจนน่าตกใจ เมื่อคืนไม่ได้นอนหรือครับ?”
เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าว พูดต่อด้วยสีหน้าเป็นห่วงเป็นใย