ตอนที่ 7 ฉินหวยหรูสั่นสะท้าน หานต้าพ่าวรับตำแหน่งใหม่
“แค่ก ๆ!”
ซุนติ้งกัวไออย่างแรงสองครั้ง แล้วใช้นิ้วเคาะโต๊ะ
“สหายหานต้าพ่าว ตื่นได้แล้ว!”
หานต้าพ่าวสะดุ้งเฮือก ลุกพรวดขึ้นนั่ง รีบเช็ดน้ำลายที่มุมปาก ท่าทางยังงัวเงียอยู่บ้าง
“อ๊ะ เกิดอะไรขึ้น ถึงเวลากินข้าวแล้วหรือ”
ซุนติ้งกัวถึงกับพูดไม่ออก สีหน้าเคร่งขรึมเกือบจะคุมไว้ไม่อยู่ เขาสูดหายใจลึก ปิดประตูห้องสอบสวน แล้วนั่งลงตรงหน้าหานต้าพ่าวอย่างจริงจัง
“สหายหานต้าพ่าว เรื่องที่นายเล่ามา เราตรวจสอบกันตลอดทั้งคืนแล้ว ทุกอย่างเป็นความจริง นอกจากนี้ เมื่อคืนนายยังสร้างคุณงามความดีครั้งใหญ่ สายลับที่นายควบคุมตัวไว้มีรหัสว่า หวงเช่ว นายช่วยรักษาความลับของชาติไว้ และยังช่วยชีวิตสหายของเราอีกด้วย”
หานต้าพ่าวรับฟัง พลางโบกมือซ้ำ ๆ อย่างเกรงใจ “เป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว เจอเข้ากับตัว ใครจะปล่อยผ่านไปได้ล่ะ” แต่ในใจเขากลับดีใจจนแทบยิ้มไม่หุบ เมื่อคืนไปนอนใต้สะพานมา ไม่เสียเที่ยวจริง ๆ
ซุนติ้งกัวเห็นท่าทางถ่อมตัวของหานต้าพ่าว ความชื่นชมในใจก็ยิ่งเพิ่มขึ้น น้ำเสียงอ่อนโยนลงไม่น้อย
“ทางกรมพิจารณาแล้วว่าจะเชิดชูเกียรติและมอบรางวัลให้นาย”
ซุนติ้งกัวยกนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว
“ข้อแรก จะเสนอให้นายได้รับเหรียญเชิดชูเกียรติผู้กล้าช่วยเหลือผู้อื่น และเกียรติยศบุคคลดีเด่นระดับเมือง บ่ายนี้สำนักงานเขตจะตีกลองเป่าแตร นำเกียรติยศไปส่งถึงเรือนสี่ประสานของนาย”
ดวงตาหานต้าพ่าวเป็นประกาย ตีกลองเป่าแตร ไปส่งถึงเรือนสี่ประสาน ดีเหลือเกิน เขานึกภาพสีหน้าสุดแสนบรรเจิดของพวกเดรัจฉานกลุ่มนั้นตอนที่ได้ยินข่าวออกแล้ว
ซุนติ้งกัวยกนิ้วที่สอง
“ข้อสอง มอบเงินรางวัลให้นาย ห้าร้อยหยวน!”
“ห้าร้อยหรือ?!”
ดวงตาหานต้าพ่าวเป็นประกายขึ้นอีก ในยุคที่ค่าจ้างคนงานเดือนละยี่สิบสามสิบหยวน ห้าร้อยหยวนไม่ใช่เงินก้อนเล็ก ๆ แม้สำหรับเขาจะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่ถึงอย่างไรก็ควรแสดงความตื่นเต้นสักหน่อย