ตอนที่ 9 หานต้าพ่าวยังคงเป็นเด็กดีคนเดิมเสมอ
เสียงตะโกนของโง่จู้กึกก้องทรงพลัง แถมยังทะลุทะลวงอย่างยิ่ง เดิมทีโรงรีดเหล็กหยุดงานช่วงบ่าย ตรอกจึงคึกคักกว่าปกติอยู่แล้ว ทุกคนกำลังว่างไม่มีอะไรทำ เสียงร้องครั้งนี้จึงราวกับระเบิดกลางตรอก ทำให้เกิดความโกลาหลขึ้นทันที
“เกิดอะไรขึ้นอีกแล้ว?”
“ฟังดูเหมือนเสียงโง่จู้!”
“สวีต้าหม่าตกส้วมเหรอ? ฉันไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม?”
ผู้คนในตรอกและในเรือนต่างพากันชะโงกหน้าออกมาจากประตูหน้าต่าง จากนั้นคนที่ชอบดูเรื่องสนุกโดยไม่กลัวเรื่องบานปลายก็กรูกันออกมา มุ่งหน้าไปยังห้องน้ำสาธารณะ
คนในบ้านเลขที่ 95 ตรอกหนานหลัวกู่เซี่ยงย่อมได้ยินเช่นกัน
อี้จ้งไห่กับหลิวไห่จงเพิ่งกล้ำกลืนความขุ่นเคืองจากโรงอาหาร กำลังจะกลับบ้านไปปรึกษาหารือกัน จู่ ๆ ก็ชะงักฝีเท้า สบตากัน ต่างเห็นความตกตะลึงบนใบหน้าของอีกฝ่าย
“ไป ไปดูกัน!”
เหยียนฟู่กุ้ยเป็นคนแรกที่วิ่งไป กลัวว่าจะพลาดข่าวสด
เมื่อฝูงชนกลุ่มใหญ่ล้อมอยู่หน้าห้องน้ำสาธารณะ กลิ่นเหม็นเน่าคุ้นจมูกชวนคลื่นไส้ก็ลอยปะทะเข้ามาอีกครั้ง ทุกคนถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะบีบจมูกเอาไว้
“ให้ตายสิ ตรอกหนานหลัวกู่มีเรื่องกับส้วมหลุมหรือไง?”
“นั่นสิ เมื่อวานโง่จู้ วันนี้สวีต้าหม่า สองคนนี้นัดกันไว้หรือไง ถึงได้ผลัดกันตกลงไป?”
“พิลึกเกินไปแล้ว แถมยังน่าขยะแขยงสุด ๆ!”
ผู้คนพากันวิพากษ์วิจารณ์ สีหน้าของแต่ละคนชวนตื่นตา ทั้งรังเกียจ ทั้งตื่นเต้นที่ได้ชมเรื่องสนุก
ตอนนั้นเอง หลัวเสี่ยวเอ๋อก็รีบร้อนวิ่งออกมาจากเรือนหลัง สอดแทรกเข้าไปในฝูงชน
“ต้าหม่า! ต้าหม่าเป็นอะไรไป!”
เมื่อเธอเกาะอยู่ตรงหน้าห้องน้ำชายและเห็นร่างที่เปื้อนเหลืองดำทั้งตัวกำลังดิ้นทุรนทุรายอยู่ในส้วมหลุม เธอก็รู้สึกมืดมนไปชั่วขณะ เกือบเป็นลมล้มพับ
อี้จ้งไห่ หลิวไห่จง และผู้ชายอีกหลายคนในเรือนเดินไปชะโงกดูด้านใน จากนั้นก็ถอยกลับมาเงียบ ๆ ทีละคน ไม่มีใครเอ่ยปาก
ล้อเล่นหรือ ใครจะกล้าลงไปช่วยดึงขึ้นมา?
เมื่อวานโง่จู้มีสภาพอย่างไร พวกเขาก็เห็นกันกับตา!
“ท่านผู้อาวุโสที่หนึ่ง! ท่านผู้อาวุโสสอง! ขอร้องล่ะ ช่วยต้าหม่าของบ้านฉันด้วย!”
หลัวเสี่ยวเอ๋อมองผู้คนรอบข้างอย่างวิงวอน