ตอนที่ 6 วีรบุรุษ ไม่ควรเลือดหลั่งแล้วน้ำตาไหล!
เมื่อได้ยินชายหน้าเหลี่ยมถามขึ้นมา หัวใจของหานต้าพ่าวก็เต้นสะดุด แต่ใบหน้ากลับสงบนิ่ง แถมยังมีแววงุนงงราวกับเพิ่งตื่นนอนอยู่หลายส่วน
เขาถูแก้มที่หนาวจนเริ่มชา แล้วพ่นลมหายใจสีขาวออกมายาว ๆ
“ผมเหรอครับ? ผมนอนอยู่ในช่องใต้สะพาน ถูกความหนาวปลุกให้ตื่น เลยออกมายืดแข้งยืดขา แล้วก็ได้ยินเสียงทางนี้ครับ”
เขาชี้ไปทางช่องใต้สะพาน แล้วชี้ไปยังชายร่างผอมที่นอนหมดสติอยู่บนพื้น
“จากนั้นก็เห็นเขาถือมีดจะทำร้ายคน ผมทำแบบนี้... นับว่าเป็นการช่วยเหลือผู้อื่นด้วยความกล้าหาญใช่ไหมครับ?”
นอนอยู่ในช่องใต้สะพาน?
ชายหน้าเหลี่ยมขมวดคิ้ว แล้วกวาดตามองหานต้าพ่าวตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง
ใครจะเชื่อคำพูดแบบนี้กัน!
กลางดึกสงัด คนเร่ร่อนที่นอนอยู่ในช่องใต้สะพานกลับบังเอิญเจอพวกเขาตอนจับสายลับ? แถมยังบังเอิญมีฝีมือดีขนาดนี้ แค่กระบวนท่าเดียวก็จัดการอีกฝ่ายจนล้มไปได้?
บนโลกนี้จะมีเรื่องบังเอิญขนาดนั้นได้อย่างไร!
สีหน้าชายหน้าเหลี่ยมเคร่งขรึมลง
“คุณชื่ออะไร? บ้านอยู่ที่ไหน?”
“ผมชื่อหานต้าพ่าว อยู่บ้านเลขที่ 95 ตรอกหนานหลัวกู่เซี่ยง... แต่ตอนนี้ไม่มีบ้านแล้วครับ”
หานต้าพ่าวตอบตามตรง
เจ้าหน้าที่หนุ่มคนหนึ่งที่อยู่ด้านหลังชายหน้าเหลี่ยมโน้มตัวเข้ามาใกล้ แล้วกระซิบว่า
“ท่านผู้การซุน ผู้ชายคนนี้น่าสงสัยมากครับ ฝีมือก็ดี แถมยังโผล่มาได้ถูกจังหวะขนาดนี้ หรือว่าเป็นพวกเดียวกับสายลับ แล้วตั้งใจใช้แผนทำร้ายตัวเองเพื่อให้เราเชื่อใจ?”
ชายหน้าเหลี่ยมที่ถูกเรียกว่าท่านผู้การซุนก็คือซุนติ้งกัว ผู้บัญชาการกรมตำรวจแห่งซื่อจิ้นเฉิง
คืนนี้เขานำทีมออกมาด้วยตัวเอง ก็เพื่อจับปลาตัวใหญ่ที่แฝงตัวมานาน
ซุนติ้งกัวไม่สนใจคำคาดเดาของลูกน้อง เขาจ้องตาหานต้าพ่าว ราวกับต้องการมองให้ออกว่ามีอะไรซ่อนอยู่
แต่แววตาของหานต้าพ่าวกลับใสกระจ่างและเปิดเผย ดูไม่เหมือนคนกำลังโกหก
“สหาย สถานการณ์ของคุณน่าสงสัยมาก”
ซุนติ้งกัวสรุปในที่สุด
“เรามีเหตุผลให้สงสัยว่าคุณเกี่ยวข้องกับสายลับคนนี้ ขอให้ไปที่กรมกับเราเพื่อรับการสอบสวน”
เมื่อได้ยินคำว่าสายลับ หัวใจของหานต้าพ่าวก็กระตุกวูบ