"ขอบพระทัยเจ้ายอดเขาหลิงสุยที่หวังดี แต่อย่างไรก็รอให้ฟ้าพรุ่งนี้เจ้ายอดเขาท่านอื่นรับทราบก่อนเถิด ข้ากลับก่อนล่ะ"
หวังเสวียนปฏิเสธ เขากล้าปฏิเสธ!?
"หวังเสวียน เจ้าช่างไม่รู้จักดีชั่ว!"
ไกลออกไปมีศิษย์สำนักหลิงสุยที่แอบแอบดูอยู่อดไม่ได้ ชายหญิงสี่คนพุ่งออกมาด่าอย่างโกรธเคือง
แทบจะชกหมัดลงบนใบหน้าของหวังเสวียนอยู่แล้ว
"พวกเจ้าเงียบปาก!"
เจ้ายอดเขาหลิงสุยเห็นดังนั้นก็โกรธจนตวาดออกมา พลางสะบัดแขนเสื้อใช้พลังลมปราณปัดศิษย์ทั้งสี่ให้ถอยกลับไป
จากนั้นจึงหันกลับมามองหวังเสวียนแล้วกล่าวว่า
"ก็ได้ เช่นนั้นเจ้าจะกลับไปพักผ่อนก่อนก็แล้วกัน ข้าเจ้ายอดเขาจะแจ้งให้เจ้ายอดเขาท่านอื่นทราบเอง"
"อืม"
หวังเสวียนไม่สนใจสายตาโกรธแค้นของศิษย์รอบข้าง ยิ้มน้อยๆ แล้วหมุนตัวจากไป
แน่นอนว่าเขาต้องสร้างแต้มต่อเพิ่มให้ตัวเอง จะให้เข้าเป็นศิษย์ใต้เจ้ายอดเขาหลิงสุยได้ง่ายๆ นั้นหรือ
ต้องรู้ไว้ว่าเจ็ดยอดเขากว่างหาน มีเจ้ายอดเขาหญิงตั้งสี่คน!
สี่คนนะ!
และแต่ละคนล้วนเคยมาแย่งตัวศักดิ์สิทธิ์หญิงเจียงหลี
เพียงแต่ก่อนหน้านี้หวังเสวียนยึดมั่นว่าเจียงหลีคืออาจารย์ผู้งดงามเลิศล้ำของเขา จึงไม่ยอมให้ตัวเองซึ่งเป็นศิษย์ของนางถูกแย่งไป
แต่ตอนนี้เจียงหลีรังเกียจว่าเขาเป็นขอทานสกปรก หวังเสวียนที่หนาวใจย่อมไม่อยากข้องเกี่ยวกับนางอีกต่อไป
......
เช้าวันรุ่งขึ้น บนลานประลองใหญ่แห่งสำนักเซียนกว่างหาน เกิดภาพที่ทำให้ศิษย์กว่างหานต้องตกตะลึง
เจ้ายอดเขาหลิงสุย เจ้ายอดเขาชิงทง เจ้ายอดเขาหลอมยา เจ้ายอดเขาทะเลเมฆา เจ้ายอดเขาดาบเย็น
เจ้ายอดเขาหญิงสี่คนและเจ้ายอดเขาชายผู้หลอมยา มาตั้งรออยู่ที่ลานกว้างแห่งนี้แต่เช้าตรู่เป็นระเบียบเรียบร้อย
ทำให้ศิษย์จำนวนมากแห่กันมาดูและวิพากษ์วิจารณ์กันไม่หยุด ว่าแม้แต่เจ้ายอดเขาชายก็ยังมา
"เจ้ายอดเขาทั้งห้ามารวมกันเช่นนี้ เกิดเรื่องใหญ่โตอะไรขึ้นหรือ!?"
"ทั้งที่วันกวาดล้างปีศาจในอาณาเขตก็ยังมีอีกเกือบสองเดือน การประลองใหญ่สำนักก็ยังอีกหลายวัน"
"ได้ยินว่าหวังเสวียนถอนตัวจากศักดิ์สิทธิ์หญิงแล้ว พวกเขามารวมตัวกันเพื่อจะชิงตัวหวังเสวียนไปเป็นศิษย์สืบทอดโดยตรง!"
"???"
และระหว่างที่ทุกคนกำลังวิพากษ์วิจารณ์กันอยู่นั้น เวลานี้หวังเสวียนกำลังเดินอยู่บนเส้นทางของสำนักตรงมายังที่นี่
"วันดี วันดี วันนี้เป็นวันดี!"
หวังเสวียนเอามือทั้งสองประสานไว้ท้ายทอย ปากคาบใบหญ้าคา เดินระรื่นร้องเพลงอย่างเกียจคร้าน
[ติ้ง! ภารกิจเผยแพร่ข่าวถอนศิษย์สำเร็จ รางวัล: หนึ่งปีแห่งการบำเพ็ญ!]
ปัง ๆ ๆ!
พริบตาเดียว กำแพงกั้นที่เพิ่งเกิดขึ้นในร่างของหวังเสวียนเมื่อวานนี้ วันนี้กลับถูกพลังบางอย่างราวกับแรดบ้าด้วยแรงมหาศาลพุ่งชนจนแตกออก
ทะลวงสามขั้นติดต่อกัน จากขั้นรากฐานชั้นหก พุ่งสู่ขั้นรากฐานชั้นเก้าในพริบตา!
[บัดซบ! ระบบ นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว มีฟังก์ชันปิดบังขั้นภูมิไหม!]
หวังเสวียนสัมผัสได้ถึงพลังหยางสวรรค์และพลังอันระเบิดระเบ้อภายในร่าง รีบกวาดสายตามองไปรอบตัวอย่างตื่นตระหนก
ข่าวที่ทะลวงเก้าขั้นภายในสองวัน หากแพร่ออกไป กำลังศัตรูของสำนักเซียนกว่างหานต้องมีคนจำนวนนับไม่ถ้วนที่อยากฆ่าเขาแน่นอน!
โชคดีที่วันนี้ศิษย์ถูกดึงดูดไปที่ลานประลองใหญ่กันหมดแล้ว ทางเดินเล็กที่เขาใช้จึงไม่มีผู้คนอย่างผิดปกติ
[ติ้ง! มีแน่นอนพี่มีแน่นอน เพียงแต่เจ้าต้องทำภารกิจให้สำเร็จ แต่ข้าสามารถแจกจ่ายล่วงหน้าให้ได้]
[ติ้ง! ในฐานะอัจฉริยะ นึกย้อนถึงวันที่ถูกอาจารย์เจียงหลีทำใจเย็นชา แล้วจะไม่แก้แค้นได้อย่างไร!]
[ติ้ง! ปล่อยภารกิจเลี้ยงดู: จงพูดกับอดีตอาจารย์เจียงหลีต่อหน้าว่านางน่าขยะแขยง รางวัล: วิชาอำพรางขั้นภูมิ (แจกจ่ายแล้ว)
บทลงโทษเมื่อล้มเหลว: ผ้าเตี่ยววิถีสุดขั้วของเจียงหลีจะปรากฏขึ้นพันรอบเอวของเจ้าของ และนางจะสัมผัสได้ถึงมัน]
[??? ตอนนี้ข้าขอเปลี่ยนใจไม่เอาแล้ว จะทันไหม?]
[รางวัลแจกจ่ายแล้ว ไม่สามารถเรียกคืนได้นะจ๊ะ~]
[บัดซบ! ขอเพียงปิดบังให้เหลือขั้นรากฐานชั้นหก!]
[ได้เลย!]
อันใดมาก็ปล่อยมันมาเถิด หวังเสวียนที่จนใจก็ทำได้แค่ทำเช่นนี้
แต่เขาหาได้รู้ไม่
เวลานี้ภายในลานของยอดเขาศักดิ์สิทธิ์หญิงกว่างหาน เจียงหลีเพิ่งเปิดประตูลาน หนานหมิงเยว่ก็พุ่งพรวดเข้ามาอย่างรีบร้อน
"ศักดิ์สิทธิ์หญิง ศักดิ์สิทธิ์หญิง ไม่ดีแล้ว!"
"เรื่องใดถึงได้ตื่นตระหนกเพียงนี้?"
เจียงหลีเห็นนางมีท่าทีรีบเร่งเช่นนี้ ก็อดขมวดคิ้วเย็นชาแล้วถามอย่างสงสัยไม่ได้
"หวัง... หวังเสวียนเขาจะไปเข้ารับการชี้แนะจากผู้อื่นจริงๆ แล้ว อยู่ที่ลานประลองใหญ่ เจ้ายอดเขาทั้งห้ากำลังต่อรองผลประโยชน์กันอยู่ตอนนี้!"
"อืม รู้แล้ว"
"ศักดิ์สิทธิ์หญิง ท่านไม่ดูแลเขาจริงๆ หรือ?"
หนานหมิงเยว่ตะลึงงัน
นางคิดว่าความสัมพันธ์สิบปีระหว่างศักดิ์สิทธิ์หญิงกับหวังเสวียน ไม่มีทางตัดขาดง่ายๆ จึงคิดจะมาช่วยเหลือ
ผลปรากฏ......
"ไม่เป็นไร เขาจะไม่ไปเป็นศิษย์ผู้อื่นหรอก"
เจียงหลีตอบกลับไปอย่างเย็นชาโดยไม่ต้องคิดแม้แต่น้อย
สิบปีมานี้ หวังเสวียนถูกคนมาแย่งตัวไปกี่ครั้งนางไม่รู้หรือ
"ศักดิ์สิทธิ์หญิงท่าน...... เอาเถิด ข้าแค่คิดว่าควรมาแจ้งท่านให้รู้"
หนานหมิงเยว่เห็นท่าทีเย็นชามั่นใจของเจียงหลี ก็ทำได้เพียงพยักหน้าอย่างจนใจ แล้วหมุนตัวกลับไปยังลานประลองใหญ่
ไปดูเรื่องสนุกว่ากัน
เจียงหลียืนอยู่หน้าประตูลาน ขมวดคิ้วมองตามแผ่นหลังของหนานหมิงเยว่ที่หายไป โดยไม่รู้ว่าเหตุใดในใจจึงมีความรู้สึกไม่สงบอย่างประหลาดผุดขึ้นมา
นึกย้อนถึงคำพูดที่ตนเอ่ยกับหวังเสวียนเมื่อวานว่าเขาเป็นขอทาน และเนื้อหาอันเด็ดขาดในใบถอนศิษย์แผ่นนั้น
สิ่งนี้ยิ่งทำให้ความไม่สงบในใจเจียงหลีหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ
นางรู้ดีว่า หวังเสวียนเกลียดคนที่รู้เรื่องอดีตของเขาแล้วยังเรียกเขาว่าขอทาน
ยิ่งไปกว่านั้นคือผู้ที่เขารู้สึกสนิทสนมที่สุด...... อาจารย์
แต่หากนางไม่ทำเช่นนี้ จะตัดความคิดลามกที่หวังเสวียนมีต่อนางอาจารย์ได้อย่างไร
อีกทั้งคนที่เคยถูกหักหลังอย่างเจ็บปวดมาก่อน ยังเก็บความระแวงไว้ในใจต่อทุกคนอย่างแน่นหนาเสมอ
(หมายเหตุ: นางเอกกายใจบริสุทธิ์ ไม่เคยมีความสัมพันธ์กับชายใด การหักหลังมิใช่การหักหลังคู่ชีวิต ไม่มีฉากสวมเขียวใดๆ ทั้งสิ้น)
เวลานี้ความไม่สงบที่จู่ๆ ก็แผ่ขยายขึ้นมาในใจ ทำให้เท้าของเจียงหลีอดขยับไม่ได้โดยไม่รู้ตัว
หรือว่าควรไปดูสักหน่อย ฐานะศักดิ์สิทธิ์หญิงก็ควรออกไปสังเกต... สังเกตสถานการณ์ในสำนักบ้าง
อืม ไปดู... แค่ไปดูสถานการณ์ในสำนักสักหน่อย......
ราวกับมีแรงปรารถนาอย่างแรงกล้าในใจ ผลักดันให้เจียงหลีอดก้าวออกจากประตูลานไม่ได้
ในที่สุดเจียงหลีก็อยู่ภายใต้ความไม่สงบที่เต็มจิตใจ มุ่งหน้าไปยังทิศทางของลานประลองใหญ่แล้วเหาะขึ้นสู่เมฆา
บินไปถึงลานประลองใหญ่ได้ไม่นาน ดวงตาของเจียงหลีก็ฉายประกายเย็นเยียบ สายตามองทะลุเมฆาลงไปเบื้องล่างทันที
เมื่อเห็นว่าหวังเสวียนอยู่ที่นั่นจริงๆ ในใจนางก็อดรู้สึกกระตุกวาบอย่างหนักหน่วงไม่ได้
ก่อนหน้านี้หวังเสวียนเคยเล่าเรื่องเจ้ายอดเขาอื่นมาแย่งตัวให้ฟัง แต่ไม่ว่าจะครั้งใดเขาก็ไม่เคยไป
แต่ครั้งนี้......
เขากลับ...... มาทำจริงๆ!
ความโกรธอันแปลกประหลาดและอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้ เริ่มแผ่ขยายออกมาจากจิตใจที่เยือกเย็นสงบนิ่งมาหลายปีของเจียงหลี
แต่ที่มากกว่านั้น คือความรู้สึกเจ็บปวดบีบรัดหัวใจที่หวังเสวียนจะจากนางไปจริงๆ ทำให้ลมหายใจของเจียงหลียิ่งถี่กระชั้นขึ้น
แล้วยังมีเจ้ายอดเขาหญิงพวกนี้อีก ทุกปีนางก็เตือนแล้ว แต่ตอนนี้พวกนางกล้ามายุ่งกับคนของนางได้อย่างไร!
ความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะเอ่ยถึงในใจเจียงหลี กำลังผุดขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ไม่หยุดหย่อน
จนกระทั่งนางยืนอยู่เหนือเมฆา มองเห็นด้วยตาตนเองว่าหวังเสวียนยิ้มแล้วก้าวเดินไปหาเจ้ายอดเขาหญิงคนหนึ่ง
ครานี้นางควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว พลังเซียนปกป้องชายกระโปรงเอาไว้ แล้วพุ่งลงสู่เบื้องล่างตรงๆ ด้วยขั้นผสานเต๋า
[ขั้นภูมิ: บำเพ็ญปราณ, รากฐาน, ทองคำ, ต้นกำเนิดทารก, สำเร็จรูป, ผสานเต๋า, เห็นความว่างเปล่า, ล่วงพ้นวิบัติ, มหาสรรพสิ่ง]