ส่วนหวังเสวียนที่ยังอยู่ด้านล่างกลับไม่รู้เรื่องอะไรเลย ยังหัวเราะคิกคักเตรียมตัวจะคารวะขอเป็นศิษย์อยู่
"งั้นข้าจะเลือก..."
ขณะที่หวังเสวียนมองไปยังเจ้ายอดเขาทั้งห้า ด้วยความลังเล กำลังจะยกมือชี้ไปยังเจ้ายอดเขาคนหนึ่งนั้น
ทันใดนั้น เขาก็รู้สึกได้ถึงความหนาวเย็นอันรุนแรงจนถึงขีดสุดที่แผ่มาจากด้านหลัง เกือบจะห่อหุ้มทั่วทั้งร่างของเขาเอาไว้
"ข้า องค์หญิงศักดิ์สิทธิ์ กล่าวทุกปีแล้วมิใช่หรือ ว่าห้ามพวกเจ้ามายุ่งเกี่ยวกับคนของข้า!"
น้ำเสียงเย็นชาปนความโกรธของเจียงหลีดังขึ้นด้านหลังโดยไม่คาดฝัน ทำให้ร่างของหวังเสวียนสั่นเทิ้มไปโดยไม่รู้ตัว
ผู้หญิงใจดำคนนี้...นาง...นางมาทำไม!?
เมื่อวานนางก็อ่านใบถอนศิษย์จบแล้ว ไม่เห็นมีท่าทีอะไรเลย สุดท้ายก็คงไม่มีความรู้สึกอะไรกับศิษย์ขอทานอย่างเขาจริง ๆ
ดังนั้น ตามที่คาดไว้ เจียงหลีที่ไม่มีความรู้สึกอะไรกับขอทานอย่างเขาน่าจะไม่มาสนใจเขาเลยสักนิด!
สัญชาตญาณทำให้หวังเสวียนแข็งทื่อพยายามจะหันหลังกลับ แต่ทันใดนั้นก็รู้สึกวูบวาบ เวียนศีรษะไปหมดทั้งตัว
ความรู้สึกมึนงงจนไม่อาจหักห้ามใจได้ท่วมท้นเข้ามาในหัว ทำให้เขาแทบจะหมดสติลงไปในพริบตา
หวังเสวียนรู้เพียงว่าในที่สุด ท่ามกลางเสียงอึกทึกครึกโครม ร่างกายของเขาก็อ่อนปวกเปียกล้มลง จากนั้นก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลย
......
ไม่รู้ว่านานแค่ไหน
หวังเสวียนที่นอนอยู่ ค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมาจากความรู้สึกมึนงงเวียนหัว ทำให้เขาต้องหลับตาลงแน่น ๆ สองสามครั้ง
เวียน...เวียนหัวเหลือเกิน......
เวียนหัวจนหวังเสวียนอยากจะอาเจียน ทำได้เพียงแต่ฝืนยกมือทั้งสองขึ้นนวดขมับอยู่เป็นเวลานาน กว่าจะค่อย ๆ ดีขึ้น
เมื่อเขารู้สึกตัว ตื่นตระหนกลืมตาขึ้น รีบกวาดสายตามองไปรอบ ๆ หัวใจของเขาก็พลันกระตุกวูบ
เมื่อหวังเสวียนรู้ว่าตัวเองอยู่ในตำหนักของอาจารย์เจียงหลี และยังนอนอยู่บนเตียงสะอาดของนางด้วย
นาง...นางจะ...
เจ้ายอดเขาทั้งห้าคน รวมกันยังแย่งคนกับองค์หญิงศักดิ์สิทธิ์คนเดียวไม่ได้เลยหรือไง พวกเขาช่างห่วยแตกสิ้นดี!?
คิดมาถึงตรงนี้ หวังเสวียนก็ตื่นตระหนกจนลืมอาการเวียนหัว รีบลุกขึ้นจากเตียง อยากจะวิ่งหนีให้เร็วที่สุด
เอี๊ยด~!
แต่ตอนที่หวังเสวียนเพิ่งจะคลานจากกลางเตียงมาถึงขอบเตียง กำลังจะลงจากเตียงนั่นเอง เสียงเปิดประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้ร่างของเขาชะงักแข็งทื่อ
เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นที่ก้มอยู่ สายตามองไป ก็เห็นคนที่เขาไม่อยากเห็นตลอดกาล คนนั้น
เจียงหลี
"ฮะ...ฮัลโหล"
หวังเสวียนไม่กล้าพูดอะไรตามอำเภอใจ ได้แต่ทำตัวกระดากอาย หมอบอยู่บนเตียง เอ่ยทักทายเสียงเบาเหมือนผู้ยอมสยบ
แม้จะถอนศิษย์ฝ่ายเดียวไปแล้ว แต่หวังเสวียนก็ยังไม่กล้าทำอะไรเกินตัว หวั่นเกรงว่านางจะโกรธ
เพราะเจียงหลีที่อยู่ในขั้นผสานเต๋า หากนางคิดจะทำอะไรเขาจริง ๆ แค่ความคิดหรือสายตาเดียวก็ทรมานเขาให้ตายได้!
ดังนั้น ณ ตอนนี้ หวังเสวียนจึงไร้ทางสู้เหมือนหมีแพนด้าตัวตลก หมอบอยู่บนเตียง เงยหน้าขึ้นมองด้วยความสับสนไม่รู้จะทำอย่างไร
เขาจ้องเขม็งไปที่เจียงหลีที่ยืนอยู่หน้าประตู ตาโตต่อตาโต
"เฮ้อ~...ฮ่า......"
แต่หลังจากหวังเสวียนทักทายแล้ว ก็พบว่าเจียงหลีกำลังหายใจหอบติดขัด ยืนอยู่ที่หน้าประตู จ้องมองเขาด้วยสายตารุ่มร้อน
เจียงหลีที่ฝืนทนกับการปะทุของพิษเย็นในร่างกาย เดินเข้ามาในห้อง แล้วก็ปิดประตูล็อกแน่นท่ามกลางความมืดยามค่ำคืน
จากนั้น ท่ามกลางสายตาตกใจเบิกกว้างของหวังเสวียน
นางที่มีใบหน้าซีดขาว ทนไม่ไหวอีกต่อไป เดินตรงไปที่เตียง คว้าชายเสื้อบริเวณหน้าอกของหวังเสวียน
ผลักเขาล้มลงไปบนเตียงอย่างแรง แล้วพุ่งตัวเข้าใส่ด้วยท่าทางที่เหนือกว่า
พลังฝึกฝนอันน่าสะพรึงกลัวของเจียงหลี แรงกล้าจนกดดันให้หวังเสวียนที่นอนอยู่บนเตียงขยับตัวไม่ได้แม้แต่น้อย
แต่ยิ่งพลังแข็งแกร่งเท่าไร ก็ยิ่งแสดงให้เห็นว่าพิษเย็นในร่างของนางน่ากลัวมากขึ้นเท่านั้น หนักกว่าเดิมหลายเท่าตัว
ตั้งแต่วันนั้นเมื่อห้าวันก่อน ระหว่างที่เจียงหลีไม่อยากพบหน้าหวังเสวียน นางก็ทนมาแล้วห้าคืนเต็ม
ไม่มีใครรู้ว่านางผ่านห้าคืนนั้นมาได้อย่างไร
"พิษเย็นของเจ้าลงอีกแล้วหรือ?"
"อื้ม~!"
ครั้งนี้เจียงหลีแทบพูดไม่เป็นคำ กระโจนใส่ร่างหวังเสวียน ใช้แขนทั้งสองกอดเอวของเขาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
"อย่า~...แตะ...ต้องข้า"
เจียงหลีส่ายใบหน้าซีดขาวที่เต็มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ แต่ทั้งร่างกลับเย็นชืดราวกับศพ กอดพันร่างของหวังเสวียนเอาไว้
หวังเสวียนรู้สึกได้ทันทีว่าพลังหยางสวรรค์อันบริบูรณ์ในร่างกาย ไหลออกไปยังร่างของเจียงหลีไม่หยุดหย่อน เหมือนสายน้ำ
พิษเย็นในร่างกายถูกพลังหยางสวรรค์หลอมรวม กลายเป็นพลังอันบริสุทธิ์อ่อนโยน ไหลย้อนกลับไปหล่อเลี้ยงทั่วทั้งร่างของเจียงหลี
"อื้ม~!"
สิ่งนี้ทำให้เจียงหลีรู้สึกสบายจนเผลอส่งเสียงครางออกมาเบา ๆ แต่พอรู้สึกตัว ก็รีบกัดริมฝีปากแดงนั้นแน่นด้วยความอับอาย
นางลากชุดขาวที่ยับยู่ยี่ไปมา ดุจเทพธิดาตกสวรรค์ ก้มหน้าดูดซับพลังหยางสวรรค์ของหวังเสวียนจนเต็มเปี่ยม
เมื่อก่อนเวลาพิษเย็นกำเริบ เจียงหลีที่สุดก็ได้แต่กอดเขา แล้วดูดซับพลังหยางสวรรค์ของเขาผ่านเสื้อผ้า
แต่ครั้งนี้ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอดกลั้นกดดันมาเต็มห้าวัน หรือเพราะพลังฝึกฝนของนางก้าวหน้าขึ้นอีก
เจียงหลีเหมือนอยากจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับหวังเสวียน ใบหน้างามซุกไซ้ลงไปในซอกคออันอบอุ่นของเขา แล้วคลุกคลีไม่หยุด
"อย่า~...อย่าแตะต้องข้า......"
หวังเสวียน: "......"
ไม่รู้ว่าเจียงหลีทนทุกข์ทรมาน หรือมีความสุขจนสติฟั่นเฟือนไปแล้ว ถึงขั้นแยกไม่ออกว่าใครเป็นคนแตะต้องใคร
ตอนนี้หวังเสวียนถูกพลังกดดันของนางกดไว้จนขยับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว จะไปแตะต้องนางได้อย่างไร
"อ๊าก!"
แต่แล้ว ในตอนนั้นเอง หวังเสวียนก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดแปลบที่หัวไหล่ซ้าย ทำให้เขาเจ็บจนร้องออกมา
เจียงหลีกล้า...กัดเขา!?
"อื้ม..."
พิษเย็นในร่างกายของเจียงหลีถูกพลังหยางสวรรค์หลอมละลายอย่างต่อเนื่อง รู้สึกสบายจนนางทนไม่ไหว เผลอซุกไซ้แล้วกัดเข้าไปโดยไม่รู้ตัว
"อย่ากัดข้าสิ!"
นางสบายแล้ว แต่หวังเสวียนเจ็บหน้าจนหน้าเบ้ ปีนป่ายอยากจะถอนตัวออกมาแล้วผลักนางออกไป
[ติ๊ง! ตรวจพบว่าเจ้าของร่างตกอยู่ในสถานการณ์ลำบาก พลังหยางสวรรค์ในร่างกายกำลังถูกดูดออกไป เปิดใช้ความสามารถตอบโต้]
ทันทีที่เสียงระบบดังจบ หวังเสวียนก็รู้สึกได้ทันทีว่าพลังหยางสวรรค์ในร่างกายไม่ได้ปล่อยให้เจียงหลีดูดซับไปตามอำเภอใจอีกต่อไป
ปกติเขาสามารถควบคุมได้ตามสบาย แต่ตอนที่ถูกเจียงหลีบังคับดูด เขาที่อ่อนแอกลับไม่สามารถขัดขืนได้เลยแม้แต่น้อย
ส่วนตอนนี้ ระบบช่วยให้เขากลับมาควบคุมได้อีกครั้ง
"เจียงหลี! เจ้านี่มันเสือโคร่งจอมโหดจริง ๆ ด้วย ข้าไม่ให้เจ้าดูดอีกแล้ว!"
หวังเสวียนรู้สึกถึงความเจ็บปวดจี๊ด ๆ ที่หัวไหล่ที่กำลังถูกกัดแน่นอยู่ โกรธจนสั่งการพลังหยางสวรรค์ให้หยุดหมุนเวียน
ชั่วพริบตา พลังหยางสวรรค์ที่เจียงหลีดูดซับไปอย่างต่อเนื่องก็เงียบหายไป ไม่ยอมขยับเขยื้อนอีก
เจียงหลีสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงนี้ ในที่สุดก็ปล่อยริมฝีปากที่เปียกชื้น อ้าตาเปียกโชกขึ้นมองอย่างมึนงง
ใบหน้าซีดขาวเมื่อครู่ บัดนี้เพราะได้รับพลังหยางสวรรค์หล่อเลี้ยง กลับแดงปลั่งและอบอุ่นขึ้นมาก
บนใบหน้านางยังมีความเย้ายวนที่ปนเปื้อนความมึนงงเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเมื่อครู่สบายขนาดไหน!
"เจ้า...ทำ...อะไร?"
น้ำเสียงเย็นชาที่ปนทั้งความสุขและความเจ็บปวดจนสั่นเครือของเจียงหลี เติมเต็มไปด้วยความแหบพร่า ปนความน่าสงสารและเย้ายวนเล็กน้อย
"ข้าทำอะไรหรือ? หากข้าไม่ทำอะไร เนื้อของข้าก็คงถูกเจ้ากัดจนหลุดแล้ว"
ได้ยินเช่นนั้น เจียงหลีจึงก้มหน้าลงไปมอง เพิ่งจะสังเกตเห็นว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ นางกัดรอยฟันเปียกชื้นเป็นแถวอยู่บนหัวไหล่ซ้ายของหวังเสวียน
"แบบ...เมื่อก่อนเถอะ อย่า...อย่าแตะต้องข้า ข้าแค่...ดูด...ดูดเสร็จก็จะปล่อยเจ้า แค่ก ๆ......"
เมื่อขาดพลังหยางสวรรค์มาค้ำจุน ใบหน้าแดงปลั่งของนางก็กลับมาซีดเผือดอีกครั้ง เสียงเริ่มอ่อนแรง
จากนั้นก็ไม่สนใจหวังเสวียน สายตารุ่มร้อน รีบก้มหัวลงไปกอดร่างของเขาแน่นอีกครั้งด้วยความกระวนกระวาย
ไม่รู้ว่าทำไม ครั้งนี้นางรู้สึกว่าพลังหยางสวรรค์ของหวังเสวียนบริสุทธิ์ยิ่งกว่า แรงกล้ายิ่งกว่า ทำให้สบายยิ่งกว่าเดิม
แทบจะพอที่จะกดพิษเย็นที่ปะทุขึ้นจนทะลวงสู่ขั้นดั่งสุญญากาศเอาไว้ได้
นางจึงรีบร้อนที่จะกอดหวังเสวียนแน่นอีกครั้ง ตั้งใจหมุนเวียนเคล็ดวิชาดูดซับในใจ เพื่อจะบังคับดูดซับอีกครั้ง
เพียงแต่น่าเสียดายที่ครั้งนี้ ทำให้นางผิดหวัง