หยางฉีฉีไม่คิดว่าเธอยอมให้เจ้านายเฉาให้นายใหญ่โจวหลินกับครอบครัวมาพึ่งพิงได้แล้ว แต่โจวหลินกลับยังทำกับเธอแบบนี้! ให้เธออยู่โรงเลี้ยงสัตว์ คิดว่าเธอเป็นอะไรกันแน่!
"ฉันพูดแล้ว ว่าที่นี่ไม่เลี้ยงคนกินเปล่า" โจวหลินพูดเย็นชา "พรุ่งนี้แม่ฉันจะสอนนายเลี้ยงสัตว์ ส่วนเสี่ยวลี่จะบอกนายว่าดูแลท่อปลูกพืชพวกนั้นยังไง"
หน้าอกหยางฉีฉีกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง คำพูดปฎิเสธเกือบหลุดออกจากปาก แต่สุดท้ายก็กลายเป็นเพียงเสียงฮึดฮัดไม่พอใจ ก็เพราะโจวหลินชี้ไปข้างนอก "ไม่บังคับ ถ้าไม่เต็มใจก็ไปได้ ตอนนี้อุณหภูมิข้างนอกติดลบสิบห้าองศา และจะลดลงอีก"
อุณหภูมิติดลบสิบห้าองศาสำหรับหยางฉีฉี เป็นสิ่งที่เธอไม่เคยสัมผัสมาตลอดชีวิต และเธอก็ไม่อยากสัมผัสด้วย
ห้องเก็บของแม้จะโฉ่งฉ่างและสกปรก มีกลิ่นเหม็น แต่ที่เหนือกว่าคือแข็งแรงและอบอุ่น เตาเผาที่มุมห้องปล่อยความร้อนออกมาตลอดเวลา ทำให้อุณหภูมิในห้องคงที่อยู่ที่กว่ายี่สิบองศา เปรียบเทียบกับข้างนอกแล้วก็คือฟ้ากับดิน
"ฉัน...ฉันขอกินข้าว"
เผชิญหน้ากับความจริง หยางฉีฉีเลือกที่จะอดทน จนถึงตอนนี้เธอยังไม่เชื่อว่าความมืดและอุณหภูมิต่ำจะดำเนินต่อไปตลอด เธอถึงกับคิดไว้แล้วว่าพอสังคมกลับสู่สภาพปกติ เธอจะต้องทำให้โจวหลินเสียชื่อเสียงและพังพินาศ ให้ดีที่สุดคือตายโดยไม่มีที่ฝังศพ!
"ทำไมถึงทิ้งผู้หญิงคนนั้นไว้ แล้วยังให้ข้าวเธอกินอีก? ที่วางเธอไว้ในห้องเก็บของ ไม่กลัวว่าเธอจะก่อเรื่องรึไง? นายไม่ได้ใจอ่อนเกินไปหน่อยเหรอ? เตือนไว้นะ อย่าไปคิดอะไรนอกลู่นอกทาง!"
ในห้องนั่งเล่นเล็กชั้นสอง อู๋เสวี่ยยังคงรักษาบาดแผลให้โจวไฉจวินอยู่ ส่วนเฉิงหย่าลี่ที่ช่วยอยู่ข้างๆ กลับรู้สึกไม่พอใจกับการจัดการของโจวหลิน