สำนักงานบริหารหมู่บ้านหลานซาน
ในฐานะหมู่บ้านระดับไฮเอนด์ของคนรวย สำนักงานบริหารหมู่บ้านหลานซานจึงเป็นบ้านพักอาศัยที่ครบครันไปด้วยฟังก์ชันการใช้งาน มีทั้งสำนักงานและหอพักพนักงาน
เส้าหังพาถังอีลี่มาที่สำนักงาน ก่อนอื่นก็รินน้ำร้อนให้ถังอีลี่หนึ่งแก้ว เมื่อกี้เขารู้สึกได้ว่าถังอีลี่ไม่ใช่คนท้องถิ่น พอถามดูก็เป็นอย่างที่คิดจริงๆ
“คุณทำอาชีพอะไร?” เส้าหังกวาดสายตามองกล้ามเนื้อเต็มตัวของถังอีลี่แล้วถาม
“เทรนเนอร์ฟิตเนส”
“โอ้ ฝึกซ้อมอย่างเดียวเหรอ?”
“ลดน้ำหนัก เพิ่มพลัง กายบริหารแบบต่างๆ รวมถึงวิชาป้องกันตัวจำพวกมวยไทยด้วย......” อันที่จริงอาชีพเทรนเนอร์ฟิตเนสก็แข่งกันดุเดือดไม่แพ้กัน เพราะด้วยเกณฑ์เข้าทำงานที่ค่อนข้างต่ำ เพียงแค่มีพื้นฐานร่างกายที่ดีและยอมทรมานตัวเอง ก็แทบจะทำได้ทุกคน
ดังนั้นถ้ารู้ไม่มากพอไม่ได้
พอฟังถังอีลี่บอกว่าตัวเองเรียนวิชาป้องกันตัวด้วยแล้ว เส้าหังก็แววตาพอใจขึ้นมา เขาชี้ออกไปนอกหน้าต่าง “หิมะตกแล้ว การคมนาคมข้างนอกก็หยุดหมดแล้ว นายในเมืองเจียโจวยังมีที่พักไหม?”
“ผมพักที่บ้านเพื่อน” ถังอีลี่ตอบตามตรง
“แล้ว......ที่บ้านเขายังมีข้าวให้กินไหม?”
ถังอีลี่กลืนน้ำลาย ที่บ้านซุนเฉิงหาวไม่ได้ไม่มีของกิน แต่เพราะมันซ้ำซากเกินไปเขาจึงไม่กิน ต่อมาก็วิ่งตามอ้ายปิงออกมา หนาวแล้วก็หิว ตอนนี้ท้องกำลังส่งเสียงประท้วงอยู่เลย
“นายรู้ไหมว่าบนอินเทอร์เน็ตเขาพูดถึงสถานการณ์แบบนี้ว่ายังไง?” เส้าหังหยิบขนมปังหนึ่งถุงกับนมหนึ่งกล่องออกมาจากห้อง วางไว้ตรงหน้าถังอีลี่ “วันสิ้นโลก วันสิ้นโลกทั้งโลก”