สวินอี้หน้าซีดเล็กน้อย มือกุมไหล่ที่ถูกชนจนเจ็บ
คราวนี้นางไม่ได้แสร้งทำ เจ็บจริง ๆ
ร่างนี้อ่อนแอจริง ๆ นั่นแหละ
นางฝืนทนความเจ็บปวดแล้วเอ่ยว่า “ขนมที่พี่ชายให้ข้า”
เวินหรูมองขนมที่กระจายอยู่บนพื้น
นม ช็อกโกแลต ลูกอม บิสกิต
ถึงขั้นมีเค้กชีสอยู่ด้วยหนึ่งก้อน!
ของพวกนี้มีเพียงในมิติของเซียวฉงหนานเท่านั้น โดยเฉพาะเค้กชีส
เพราะมีเพียงมิติของเขาที่เวลาหยุดนิ่ง
ของที่ก่อนวันสิ้นโลกแทบไม่มีใครเหลียวแลเหล่านี้ หลังวันสิ้นโลกกลับล้ำค่าเพียงใด เขาถึงกับยกให้นางมากมายขนาดนี้ในคราวเดียว
แม้จะรู้ว่าในมิติของเขามีของพวกนี้อยู่มากมาย ย่อมไม่ขาดแคลน
นางเองก็ไม่ได้ขาดแคลน
แต่นางก็ยังรู้สึกไม่พอใจอยู่ดี
เพราะเซียวฉงหนานใส่ใจน้องสาวบุญธรรมคนนี้เกินกว่าที่นางจะจินตนาการได้
เขาไม่เคยให้ของพวกนี้แก่นางเลย!
แม้ปกตินางจะไม่กิน แต่การที่นางไม่กินกับการที่เขาไม่ให้เป็นคนละเรื่องกัน! เหตุใดของที่นางยังไม่มี นังเด็กนี่กลับได้ไป?
เวินหรูหน้าขรึม ไม่พูดอะไรสักคำ ก่อนก้าวฉับ ๆ ออกจากห้องไป
สวินอี้ลูบไหล่ตัวเองอย่างไร้อารมณ์
โจวลี่น่าเดินเข้ามาเงียบ ๆ ย่อตัวลงเก็บขนมกับเสื้อผ้าให้นาง ก่อนยื่นคืนให้
สวินอี้มองใบหน้าเหลืองซีดของนาง แล้วหยิบช็อกโกแลตกับบิสกิตจากถุงส่งให้
“ให้เจ้า”
โจวลี่น่าประหลาดใจ “ให้ข้าหรือ?”
“ใช่” สวินอี้ยิ้ม “ขอบคุณพี่ลี่น่าที่ช่วยเก็บให้”
โจวลี่น่าส่ายหน้า “ไม่เป็นไรหรอก แค่ช่วยหยิบให้เท่านั้น”
“รับไว้เถอะ” สวินอี้ยัดของใส่อ้อมแขนนางไปตรง ๆ