อีกฝ่ายเงียบไปครู่ใหญ่ “เมื่อครู่นี้เจ้าไปห้องของเซียวฉงหนาน...”
“ไม่เกี่ยวกับเจ้า!” เวินหรูตัดบทด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนเขาจะพูดจบ “เรื่องที่ไม่เกี่ยวกับเจ้า อย่ามายุ่ง!”
“อย่าให้มีครั้งหน้าอีก!”
นางเหลียวมองทางเดิน เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอะไรผิดปกติแล้ว จึงหันหลังจากไป
เช้าวันรุ่งขึ้น สวินอี้ถูกเวินหรูปลุกให้ตื่น
พอลืมตาขึ้นก็เห็นใบหน้ายิ้มละไมของนาง
แต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้ดูเป็นมิตรแม้แต่น้อย กลับชวนให้นึกถึงเสือยิ้ม
“น้องสาว วันนี้เราจะออกเดินทางไปฐานปลอดภัยฝั่งตะวันออกแล้ว รีบลุกขึ้นเตรียมตัวเถอะ”
“ขอบคุณที่เตือนนะพี่เวินหรู” สวินอี้ยิ้ม ก่อนลุกจากเตียง
นางนอนไม่ค่อยพอ ร่างนี้อ่อนแอเกินไป ระยะเวลาฟื้นตัวจึงยาวนานกว่าคนอื่น
【ไม่ต้องกังวล ร่างกายนี้จะค่อย ๆ ฟื้นตัว】ระบบกล่าว
【เช่นนั้นก็ดี อ่อนแอเกินไปก็เป็นตัวถ่วง】
แต่นางรู้สึกได้จริง ๆ ว่าหน้าอกใหญ่ขึ้นเล็กน้อย
นางยังอายุน้อย เพิ่งอายุสิบแปด ต่อให้รูปร่างเปลี่ยนแปลงไปมาก คนอื่นก็คงคิดแค่ว่านางกำลังโตเป็นสาว
พอออกจากห้อง นางก็ตรงไปยังห้องของเซียวฉงหนานทันที
มีช่วงหนึ่งของทางเดินที่ค่อนข้างมืด ไม่มีไฟส่องสว่าง จู่ ๆ นางก็ชนเข้ากับใครคนหนึ่งที่เดินสวนมา
ไหล่ข้างที่ถูกเวินหรูชนเมื่อคืนถูกกระแทกซ้ำอีกครั้ง เจ็บจนสวินอี้นิ่วหน้าแยกเขี้ยว
“เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?”
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเหนือศีรษะ
สวินอี้เงยหน้า เห็นใบหน้าคร้ามแดดเล็กน้อย คมสันได้รูป ผมตัดสั้นเกรียน ดูเป็นชายฉกรรจ์แข็งแกร่ง