เหล่าศพเดินได้ล้วนมีสภาพน่าสยดสยอง บางตัวมือถูกกัดขาด บางตัวหน้าถูกกัดหายไปครึ่งหน้า ต่างก็เต็มไปด้วยเลือดและกลิ่นเหม็นคลุ้ง
พวกมันกรูกันเข้ามาหาพวกเขาอย่างหนาแน่น
"พี่ชาย จะ...จะทำยังไงดี?"
เสียงของสวินอี้สั่นระริกขณะพูด
ฉากนี้ช่างน่ากลัวเกินไป ทำเอาหนังหัวรู้สึกชาไปหมด
จู่ ๆ ทำไมถึงมีศพเดินได้มากมายขนาดนี้!
เซียวฉงหนานสายตาเฉียบคม ค่อย ๆ ถอยไปที่ขอบดาดฟ้า แล้วพูดเสียงเย็น "กอดพี่ไว้แน่น ๆ"
สวินอี้ไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไร แต่เธอเชื่อฟัง รีบกอดคอเขาแน่นทันที กลัวว่าเขาจะทิ้งเธอไว้
สัมผัสนุ่มนวลที่แผ่นหลังทำให้สายตาเซียวฉงหนานขยับเล็กน้อย
วินาทีถัดมา แสงเงินวาบหนึ่ง ในขณะที่ศพเดินได้กำลังจะพุ่งถึงตัวพวกเขา จู่ ๆ พวกเขาก็ปรากฏตัวบนดาดฟ้าของตึกฝั่งตรงข้าม
ฝูงศพเดินได้จำนวนมากพุ่งไปถึงกำแพง ได้แต่ยื่นมือคำรามใส่พวกเขาฝั่งตรงข้าม โกรธจนไร้หนทาง
เซียวฉงหนานถอนหายใจโล่งอก แล้วพูดกับสวินอี้ "เอาล่ะ ลงมาได้แล้ว"
สวินอี้ลงมาจากตัวเขา รู้สึกมหัศจรรย์ใจ "พี่ชาย นี่คือความสามารถอะไร? วิชาเคลื่อนพริบตาหรือ?"
เซียวฉงหนานพูด "เป็นการเคลื่อนย้ายมิติว่างของพลังพิเศษมิติว่าง"
"พลังพิเศษนี้เก่งจัง งั้นก็หมายความว่าอยากไปที่ไหนก็ได้เลยหรือ?"
"ตอนนี้ยังไม่ได้ พลังพิเศษนี้ยังอ่อนเกินไป เคลื่อนพริบตาได้มากสุดสามเมตร แถมยังทะลุกำแพงไม่ได้"
นี่คือเหตุผลที่เขาต้องพาเธอขึ้นมาบนดาดฟ้า ตึกแบบอพาร์ตเมนต์นี้ ตึกอยู่ชิดกัน จึงสามารถเคลื่อนพริบตาไปตึกฝั่งตรงข้ามเพื่อหลบศพเดินได้