ชายคนนั้นตกใจรีบหดมือกลับ สายฟ้าประสานจึงฟาดลงบนพื้นดินเท่านั้น
พื้นดินแตกเป็นรอยแยกหลายรอยในพริบตา ควันไฟพวยพุ่งขึ้นมา
สีหน้าชายคนนั้นเปลี่ยนไปมาก ถ้าไม่ใช่เพราะรีบหดมือทัน คงถูกทำให้พิการไปแล้ว!
เสียงฝีเท้าดังขึ้น ชายคนนั้นเงยหน้ามอง เห็นชายร่างสูงใหญ่กำยำ ถือดาบยาวในมือยืนอยู่ด้านหน้า จ้องมองเขาอย่างเฉียบคม
"จัดการมือสกปรกของเจ้าไม่ได้ ก็ทำให้มันพิการซะ!"
อีกฝ่ายไม่ใช่คนดีแน่นอน ยังเป็นผู้มีพลังพิเศษสายฟ้าอีก
ชายคนนั้นโกรธแต่พูดไม่ออก กัดฟันเอ่ยคำว่า "ขอโทษ" ออกมา แม้แต่เติมน้ำมันก็ไม่เติมแล้ว รีบขับรถออกไปทันที
วินาทีที่รถแล่นออกไป สวินอี้เห็นแววตาสิ้นหวังของผู้หญิงคนนั้น
เซียวฉงหนานเดินเข้ามาถาม: "ไม่เป็นไรใช่ไหม?"
"ข้าไม่เป็นไร" สวินอี้ส่ายหัว "ขอบคุณพี่ใหญ่"
เซียวฉงหนานเห็นมุมปากของนางเปื้อนนมเล็กน้อย
นมสีขาวนวลอยู่ที่มุมปากสีชมพูเรื่อของนาง ชวนให้คิดถึงเยลลี่นมซากุระ
เขายื่นมือออกไปโดยไม่รู้ตัว ใช้นิ้วโป้งเช็ดนมที่มุมปากของนางออก
"พี่ใหญ่?" สวินอี้มองเขาอย่างงงงวย
เขาเห็นดวงตาที่ใสกระจ่างของนาง ใสราวแก้วและงดงาม ถอนหายใจในใจแล้วหดมือกลับ
บริสุทธิ์เกินไป นิสัยแบบนี้ รูปร่างหน้าตาแบบนี้ ถ้าไม่มีใครคุ้มครอง ในวันสิ้นโลกชะตากรรมคงเลวร้ายแน่นอน
"อย่าพูดกับคนแปลกหน้า เข้าใจไหม?"
สวินอี้คิดในใจ เอาข้าเป็นเด็กสามขวบหรือไง แต่ก็ยังพยักหน้า: "เข้าใจแล้ว"