สวินอี้พยักหน้า: "เข้าใจแล้ว"
เซียวฉงหนานมองท่าทางงงงวยของนาง คิดว่านางยังไม่เข้าใจ
นางถูกขังอยู่ในอพาร์ตเมนต์นี้ตลอด ไม่รู้ว่าโลกภายนอกกลายเป็นโลกที่คนกินคนไปแล้ว
กฎหมายและศีลธรรมในตอนนี้ใช้ไม่ได้ผล ใครกำปั้นใหญ่ก็พูดได้ เป็นกฎของป่าจริงๆ
ในวันสิ้นโลกเดือนที่ผ่านมา เขาได้เห็นการฆ่ากันเอง การต่อสู้เพื่อขนมปังชิ้นเดียวจนหัวแตกเลือดอาบมาเยอะแล้ว
แม้ยังมีคนที่มีมโนธรรมเหลืออยู่ แต่คนแบบนั้นจะมีสักกี่คน?
เขาย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงจริงจัง: "เธอต้องจำไว้ให้ขึ้นใจ นอกจากฉันแล้ว อย่าเชื่อใครเด็ดขาด เข้าใจไหม?"
สวินอี้พยักหน้าอย่างหนักแน่น: "ฉันเข้าใจแล้ว!"
เมื่อเห็นนางพยักหน้าอย่างว่านอนสอนง่าย เขาก็วางใจ วางยาขี้ผึ้งลงในมือนาง
"ไปทายาเถอะ ตอนเย็นดูอาการ ถ้ารู้สึกดีขึ้น เราออกเดินทางตอนเช้ามืดพรุ่งนี้"
"ได้" สวินอี้รับคำ หยิบยาขี้ผึ้งแล้วกลับเข้าห้อง
[เจ้าบ้าน ทำไมถึงบอกความสามารถในการชำระล้างให้พระเอกรู้เร็วขนาดนั้น?]
[ต้องบอกให้เร็วที่สุด เพื่อให้เขารู้ว่าฉันเป็นคนขาดไม่ได้ของเขา ต่อไปเมื่อถึงเวลาต้องตัดสินใจเลือก เขาจะเลือกฉันก่อน]
[แล้วนี่ก็เหมือนเป็นความลับเล็กๆ ระหว่างเราสองคน จะช่วยลดช่องว่างระหว่างเราได้]
แม้พวกเขาจะมีสัมพันธ์กัน แม้เขาจะบอกว่าจะปกป้องนางให้ปลอดภัย แต่สุดท้ายแล้ว ในใจเขา นางเป็นเพียงลูกสาวของผู้มีพระคุณ การปกป้องนางก็เหมือนกับการใช้หนี้บุญคุณ