สวินอี้มองเขาอย่างไม่เข้าใจ
จวงเฉิงพูดว่า “เมื่อเช้าฉันชนเธอโดยไม่ตั้งใจ เธอแปะยาขี้ผึ้งนี้จะได้รู้สึกดีขึ้น”
สวินอี้คิดอยู่ครู่หนึ่งก็รับไว้ “ขอบคุณ”
จวงเฉิงคนนี้ ถ้าเธอจำไม่ผิด ในชาติก่อนเขาดูเหมือนจะชอบเวินหรู
เธอเป็นเพียงตัวประกอบที่อยู่ได้ไม่นาน สิ่งนี้เธอสังเกตเห็นได้เองในชาติก่อน
จวงเฉิงมักจะแอบมองเวินหรูตอนที่ไม่มีใครสังเกต
ครอบครัวเขากับครอบครัวเวินหรูดูเหมือนจะเป็นเพื่อนเก่ากันมานาน
“โอ้โห!” เจิ้งอวี้โจวที่ชอบดูเรื่องสนุกเป็นคนแรกที่แซว “จวงเฉิง ทำไมถึงส่งยาขี้ผึ้งให้พี่สาวเราเป็นพิเศษล่ะ หรือว่าจะชอบพี่สาวเราแล้ว?”
“จวงเฉิง ดูไม่ออกเลยนะ ปกติแกเงียบๆ ดูเป็นคนไม่ยินดียินร้าย ที่แท้ก็มีใจให้ใครได้เหมือนกันนี่นา!”
เซียวฉงหนานมองจวงเฉิง มือที่ถือมีดสั้นกำแน่นขึ้นเล็กน้อย
จวงเฉิงอธิบาย “พวกแกอย่าเข้าใจผิด เมื่อเช้าฉันเผลอชนเธอ กลัวเธอบาดเจ็บ เลยให้แผ่นยานี้เป็นการชดใช้”
คนอื่นไม่เชื่อคำพูดนี้แน่นอน ยังคงแซวต่อไป
จวงเฉิงไม่พูดอะไรอีก ไปเช็ดดาบยาวของตัวเองอยู่ข้างๆ
เวินหรูมองจวงเฉิงแวบหนึ่ง แล้วมองมาที่สวินอี้ สายตาคมเข้มลง
แสงแดดตอนเที่ยงไม่แรงนัก ส่องลงมาอบอุ่นร่างกาย ประกอบกับลมในป่าที่เย็นสบาย พัดให้สวินอี้เริ่มง่วงงุน
เธอเพิ่งหลับตา เสื้อคลุมที่มีกลิ่นคุ้นเคยผืนหนึ่งก็ถูกคลุมมาบนตัวเธอ