จวงเฉิงเหลือบมองเวินหรูเล็กน้อย "หมายความว่าไง?"
"ทำไมต้องส่งยาขี้ผึ้งให้นางด้วย?!" เวินหรูเต็มไปด้วยความโกรธ
นางใช้เวลาพักยี่สิบนาที แอบตามจวงเฉิงมาที่มุมที่ไม่มีคนนี้
นางเก็บความสงสัยมานาน อยากถามให้รู้เรื่อง!
เขาเป็นเพื่อนที่เติบโตมาด้วยกันกับนาง! ระยะเวลาที่รู้จักกันนานยิ่งกว่าเซียวฉงหนานเสียอีก เพราะทั้งสองครอบครัวเป็นเพื่อนสนิทกันมาหลายชั่วอายุคน
ถึงแม้จวงเฉิงจะเงียบขรึมมาตั้งแต่เด็ก แต่เขาไม่เคยขัดใจนาง ปล่อยให้นางเสมอมา
ไม่ว่าเมื่อไหร่ ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาก็เข้าข้างนางเสมอ
แต่เขากลับส่งยาขี้ผึ้งให้หญิงมารยานั่น!
การกระทำนี้ในสายตานาง เทียบเท่ากับการทรยศ!
เซียวฉงหนานดีกับนางขนาดนั้นยังพอว่า อย่างน้อยก็อ้างชื่อน้องสาวได้ แต่เขาล่ะ เพื่ออะไร?
จวงเฉิงขมวดคิ้ว "ไม่ได้บอกแล้วหรือ? ข้าชนนางเข้าจึงต้องให้ยาขี้ผึ้งเป็นค่าขอโทษ"
"ข้ออ้าง!" เวินหรูเอ่ยเสียงเย็น "ล้วนเป็นข้ออ้างทั้งนั้น! เจ้าคิดจะหลงนางด้วยหรือ?"
จวงเฉิงจ้องนางอยู่นาน "เจ้าเป็นอะไรไปกันแน่?"
เมื่อก่อนนางไม่เคยเอาแต่ใจแบบนี้ ไม่เคยจู้จี้กับเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้มาก่อน
ตอนนี้นางเหมือนเปลี่ยนเป็นคนละคน
"เจ้าว่าข้าเป็นอะไร!" เวินหรูตาขึ้นแดง "ตั้งแต่ที่นางมา ข้าต้องทนรับความขุ่นเคืองมากเพียงใด!"
"เซียวฉงหนานพูดเพียงว่านางเป็นน้องสาวของเขา ก็ทำดีกับนางได้อย่างสบายใจเปิดเผย นางเป็นน้องสาวที่ไหนกัน? แม่ของนางตายไปก็ยังไม่ได้แต่งงานกับพ่อของเซียวฉงหนาน!"