เซียวฉงหนานมองนางไม่เหมือนล้อเล่น แต่ร่างบอบบางของนางก็ทำให้เขาไม่วางใจ
“เจ้าแน่ใจ?”
“แน่ใจสิ” เสวียนอี้กล่าว “อย่างไรก็มีท่านอยู่ข้างข้า หากเกิดอะไรขึ้นท่านต้องปกป้องข้าแน่ ท่านจะมองดูข้าถูกศพเดินได้กลืนกินหรือ?”
ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางภายใต้แสงจันทร์พร่ามัวดูไร้เดียงสาบริสุทธิ์ ทว่ากลับมีพลังดึงดูดใจอย่างประหลาดแฝงอยู่
เขาอดไม่ได้ที่จะบีบอุ้งมือนุ่มนิ่มนั้นเบา ๆ “ได้ ข้าจะพาเจ้าออกไปสักเที่ยว”
เพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกต เขาหามุมที่ไร้ผู้คน แล้วใช้การเคลื่อนย้ายมิติพาเสวียนอี้ออกไปโดยตรง
ช่วงนี้พลังพิเศษของเขาก้าวหน้าขึ้นไม่น้อย การเคลื่อนย้ายมิติสามารถพาคนทะลุกำแพงได้แล้ว และระยะทางก็ไกลกว่าเดิมมาก
ที่ก้าวหน้าได้เร็วเช่นนี้ ก็ต้องขอบคุณเสวียนอี้ที่ช่วยขจัดสิ่งเจือปนภายในกายให้เขา
ภายนอกมืดมิดไปทั่วทุกแห่งหน ในถิ่นทุรกันดารลมแรง ให้บรรยากาศชวนขนลุก
เซียวฉงหนานไม่วางใจ คอยจับมือนางไว้ตลอด พานางไปยังทุ่งรกร้างไกลออกไปอีก
บริเวณใกล้ฐานที่มั่นหาดูศพเดินได้ยาก โดยทั่วไปขอเพียงปรากฏตัวก็จะถูกสังหารทันที
ใต้แสงจันทร์ ในพงหญ้าไม่ไกลนัก มีศพเดินได้สองสามตัวกำลังหาอาหาร
ศพเดินได้ได้กลิ่นเลือดเนื้อมนุษย์สดใหม่อย่างรวดเร็ว ส่งเสียงคำรามแล้ววิ่งบ้าคลั่งพุ่งเข้าหาพวกเขา
การอาบแสงจันทร์ดูราวกับทำให้พวกมันได้รับพลังลี้ลับบางอย่างหนุนเสริม เคลื่อนไหวได้รวดเร็วยิ่ง
เสวียนอี้เตรียมพร้อมไว้แล้ว รอให้ศพเดินได้มาถึงเบื้องหน้านาง นางก็จะชำระล้างมัน