เซียวฉงหนานโอบกอดนางไว้ในอ้อมแขนด้วยความรักใคร่เอ็นดู จุมพิตลงบนหน้าผากนางครั้งหนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงแผ่วเบาว่า “นอนเถิด”
เสวียนอี้หลับตาลงอย่างช้า ๆ
เมื่อตื่นขึ้น ร่างกายล้วนปวดระบมแสนสาหัส
แม้ช่วงเวลานี้ร่างของนางจะถูกเซียวฉงหนานบำรุงจนดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก ทุกส่วนที่ควรมีเนื้อหนังก็งอกเงยกลับคืนมาแล้ว
ทว่าบุรุษผู้นี้กลับแข็งแกร่งยิ่งนัก ทั้งยังชอบรังแกนางอย่างถึงที่สุด ค่ำคืนที่ผ่านมาจึงทรมานนางจนต้องร้องขอชีวิตตลอดเวลา
ฟ้าสว่างเต็มที่แล้ว แต่นางยังมิได้หลับพอ จึงหลับตาลงอีกครั้งอย่างเกียจคร้าน
[ระบบขอประกาศภารกิจพิเศษเพิ่มเติม]
ทันใดนั้นในห้วงสมองก็ดังเสียงของระบบขึ้น เสวียนอี้จึงลืมตาขึ้นทันที
“ภารกิจพิเศษอะไร?”
[ช่วยเหลือมวลมนุษย์ กำจัดไวรัสศพเดินได้ จะได้รับ รอยประทับแห่งบุรุษนำโชค +1]
“รอยประทับแห่งบุรุษนำโชคคืออะไร? เจ้าไม่เคยบอกข้ามาก่อน”
[ภารกิจนี้เพิ่งถูกกระตุ้นขึ้นในโลกนี้เท่านั้น ข้าไม่อาจกล่าวรายละเอียดให้เจ้ามากได้ ทว่าย่อมเป็นสิ่งที่มีประโยชน์ต่อเจ้า]
เสวียนอี้เข้าใจดีว่าที่มันกล่าวว่าไม่อาจให้รายละเอียดได้นั้น ก็เพราะเกรงว่าจะถูกเจตจำนงแห่งโลกตรวจพบ
นางครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนขมวดคิ้วกล่าว “ภารกิจนี้ยากเกินไป ข้าจะทำสำเร็จได้อย่างไร?”
[ภารกิจใดที่สามารถบอกเจ้าได้ ล้วนเป็นภารกิจที่เจ้าทำสำเร็จได้ แต่ข้าไม่อาจบอกวิธีที่สำเร็จแก่เจ้าได้ เจ้าต้องค้นหาด้วยตนเอง]
“แม้แต่คำใบ้สักนิดก็มิอาจให้ได้หรือ?”
ขณะที่เสวียนอี้กำลังสนทนากับระบบ ก็พบว่าในสมองพลันเงียบเสียงลง