สวีเส้าจวินชี้ไปยังจุดหนึ่งบนแผนที่
เซียวฉงหนานกวาดตามอง เห็นว่าอยู่ในหุบเขาลึก และห่างจากฐานที่มั่นของพวกเขาพอสมควร
เขาถามว่า "ท่านน้า ข้ามีเรื่องสงสัยเล็กน้อย เหตุใดกำลังของฐานตะวันออกซึ่งเป็นอันดับหนึ่งในสี่ฐานใหญ่ จึงยังไม่มีแก่นกลางของราชาศพเดินได้เลยสักดวง"
"เรื่องมันยาว"
สวีเส้าจวินถอนหายใจ "ฐานของเราแม้จะแข็งแกร่งที่สุด แต่ถูกฐานอื่นกีดกัน พวกมันรวมหัวกันแย่งชิงแก่นกลางของราชาศพเดินได้ เราแย่งไม่ไหวเลย"
"ยิ่งไปกว่านั้น สองสามครั้งล่าสุดที่ราชาศพเดินได้ปรากฏตัว ล้วนห่างจากฐานเรามากเกินไป กว่าเราจะได้ข่าว ทางอื่นก็เตรียมพร้อมออกโรงแล้ว"
เหมือนนึกอะไรได้ สวีเส้าจวินพูดขึ้นทันทีว่า "อ้อ ใช่แล้ว ช่วงนี้ข้าได้ข่าวมาสองวันก่อน ฐานตะวันตกได้นักรบฝีมือดีเพิ่มมาสองคน คนหนึ่งชื่อจวงเฉิง อีกคนชื่อเวินหรู"
สิ้นเสียง เจิ้งอวี้โจวและเซียวฉงหนานก็ชะงักค้างทั้งคู่
"เป็นเวินหรูกับจวงเฉิงงั้นรึ?!"
สวีเส้าจวินมองไปที่เซียวฉงหนาน "เวินหรูไม่ใช่คู่หมั้นของเจ้างั้นหรือ เหตุใดจึงแยกกันเล่า"
"เรื่องมันยาว" เซียวฉงหนานมิอยากให้เรื่องอัปยศของตนแพร่งพรายออกไป "ด้วยเหตุผลบางประการเราจึงแยกทางกัน"
ทว่าเขาคาดไม่ถึงว่าคนทั้งสองจะเข้าเป็นพวกกับฐานตะวันตก
"สำหรับแก่นกลางของราชาศพเดินได้ดวงนี้ ฐานตะวันตกก็หมายมั่นเช่นกัน"
สวีเส้าจวินขมวดคิ้วแน่น "ข้าได้ยินว่าเวินหรูนางร้ายกาจยิ่งนัก พลังพิเศษของนางทะลวงขึ้นหลายขั้นในช่วงสั้น ๆ ตอนนี้เป็นผู้มีพลังพิเศษขั้นห้าแล้ว"