เช้าวันรุ่งขึ้น สนามฝึก
หลิวซือซือวิ่งเข้ามาตามเวลา พอเงยหน้าขึ้น ก็สบตากับซูเหยียนที่กำลังยืดขาอยู่พอดี
ใบหน้าขาวผ่องของเธอแดงก่ำจากหน้าผากลงไปถึงโคนคอทันที
เธอรีบก้มหน้าลง แกล้งทำเป็นผูกเชือกรองเท้าที่ผูกเสร็จไปแล้ว
ซูเหยียนเห็นหยาดเหงื่อที่ขอบหน้าผากเธอ ผมที่มัดเอียงๆ ก็ขำออกมา
นึกถึงเมื่อคืนที่ผู้หญิงคนนี้ดึงแขนเสื้อเขาแล้วยื่นนิ้วก้อยมาให้ติดจอนั้น แล้วมองตอนนี้ที่ทำท่าอยากจะหาที่มุดหนี เปลี่ยนไปคนละคนจริงๆ
เขาเดินเข้าไปทักทายเอง หลิวซือซือรีบตอบว่า "เช้า" แล้วก็หลบไปอีกด้านหนึ่งทันที
พักกลางการฝึก ทุกคนรวมกลุ่มกันดื่มน้ำและคุยเล่น
หลิวซือซือนั่งพิงกำแพงคนเดียว กุมกระติกน้ำไว้เซื่องซึม
ซูเหยียนเดินไปหา ยื่นเครื่องดื่มเกลือแร่ที่เหลืออีกขวดให้อย่างเป็นธรรมชาติ: "นี่ เพิ่มอิเล็กโทรไลต์ เหงื่อออกมาก ดื่มน้ำเปล่าอย่างเดียวไม่พอ"
หลิวซือซือนิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่รับ แล้วหน้าก็แดงขึ้นอีกครั้ง
ซูเหยียนยัดเครื่องดื่มใส่มือเธอ พูดขึ้น: "เอาล่ะ อย่าคิดมาก ใครบ้างจะไม่เมาบ้าง? ได้ยินว่าพี่หูเคยเมาหนักถึงขนาดกอดกระถางต้นไม้หน้าล็อบบี้โรงแรมร้องไห้ระบายความทุกข์เรื่องงาน เกือบโดนยามไล่ออกว่าเป็นบ้า"
"จริงเหรอ?" หลิวซือซือร้องออกมาโดยไม่ทันคิด ดวงตาเบิกกว้างเล็กน้อย
"หยวนหงพูดมา น่าเชื่อถือแค่ไหน...ก็พินิจเอาเอง"
ซูเหยียนยักไหล่ "ยังไงก็ดีกว่ากอดแขนคนแล้วถามหาตอนจบของบทไปมา"