หกโมงครึ่งเช้า เสิ่นชิงฉือเคาะประตูห้องของซูเหยียนตรงเวลา
ประตูเปิดออก ดวงตาที่คล้ำจากการอดนอนจ้องซูเหยียนตั้งแต่หัวจรดเท้า
"ใช้ได้"
เสิ่นชิงฉือถอนหายใจโล่งอก เดินเข้าห้องไป "เป่าผมแห้งหรือยัง? วันนี้ถ่ายกลางแจ้ง เผื่อมีลม..."
"พี่เฉิน"
ซูเหยียนเอาแขนพาดอก ยิ้มมองเธอ "ฉันดูเหมือนคนโง่ที่ดูแลผมตัวเองไม่ได้หรือไง?"
"ปากดีนัก"
เสิ่นชิงฉือยัดถุงกระดาษในมือให้เขา "อาหารเช้า กินเสร็จรีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า"
ซูเหยียนรับมา ข้างในมีซาลาเปาร้อนๆ กับนมถั่วเหลือง กำลังกินอยู่ เสิ่นชิงฉือก็พร่ำข้างๆ "เดี๋ยวลงไปขึ้นรถ นายนั่งกับหลิวซือซือ ผู้จัดการใหญ่เฉินจัดให้ สื่อต้องถ่ายแน่ นายทำตัวเป็นธรรมชาติหน่อย อย่าทำเหมือนถูกคุมตัวส่งโรงพัก"
"รู้แล้ว" ซูเหยียนตอบอ้อมแอ้ม
เจ็ดโมงตรง ทั้งสองลงไปข้างล่าง
ล็อบบี้โรงแรมมีคนกองถ่ายรวมตัวกันอยู่แล้ว
หูเกอใส่สูทสีเทาเข้มหนาๆ คอเสื้อคอเต่าสีดำโผล่พ้นมา กำลังหัวเราะกับเผิงอี้เหยียน
หลิวซือซือเดินออกจากลิฟต์อีกตัว
วันนี้เธอใส่เสื้อโค้ทขนสัตว์สีขาวครีมตัวยาว ข้างในเป็นเสื้อถักกับเสื้อเชิ้ตสีเดียวกัน ผมยาวสลวยปล่อยลงบนบ่า
แต่งหน้าเบาๆ สีปากเป็นสีชมพูนู้ดนุ่มๆ
พอเห็นซูเหยียนกับเสิ่นชิงฉือ เธอก็เร่งฝีเท้าเข้ามา
"พี่เฉิน ซูเหยียน" หลิวซือซือทักทาย เสียงเบากว่าปกติ
"ตื่นเต้นเหรอ?" ซูเหยียนมองเธอ
"นิดหน่อย..." หลิวซือซือยอมรับตรงๆ
กับคนสนิทเธอเปิดใจได้ แต่กับที่คนเยอะๆ เธอเป็นคนชอบความสงบ พอเจอคนแปลกหน้าเยอะๆ ก็ออกอาการ
เสิ่นชิงฉือตบไหล่เธอ "ไม่เป็นไร ตามฉันมา ถามอะไรตอบตามนั้น ไม่อยากตอบก็ดูตาฉัน"
สามคนเดินออกจากโรงแรม
หน้าร้านมีรถตู้กองถ่ายจอดอยู่หลายคัน สื่อมวลชนตั้งกล้องรออยู่แล้ว
พอซูเหยียนกับหลิวซือซือปรากฏตัว เสียงชัตเตอร์ก็ดังระรัวทันที
"ซูเหยียน! มองทางนี้!"
"หลิวซือซือ! ทางนี้!"
เสิ่นชิงฉือนำทาง ทั้งสองเดินเคียงข้างไปที่รถตู้
ฝีเท้าหลิวซือซือแข็งเกร็งเล็กน้อย
"คิดซะว่าพวกเขาเป็นผักกาดขาว" ซูเหยียนก้มหน้าพูดเบาๆ "เขียวๆ เต็มหัว ไม่ขยับด้วย"
หลิวซือซือเกือบหัวเราะออกมา คิดในใจว่านี่มันคำเปรียบเทียบอะไรกัน? รีบเอามือปิดปาก แต่ไหล่ที่เกร็งอยู่ก็ผ่อนคลายลงบ้างแล้ว