ตอนสองทุ่มครึ่ง หลิวอี้เฟยไปตามที่อยู่ที่ซูช่างส่งให้ จนเจอโรงคาราโอเกะนั่น
ดูท่าจะเก่าแก่พอสมควร หลอดไฟนีออนบนป้ายหายไปสองสามตัว "ร้องเพลงสุขสันต์" กลายเป็น "ร้องไม่ได้"
เธอส่ายหน้า ผลักประตูเข้าไป เดินไปตามทางเดิน
ตอนที่ผลักประตูห้องเปิดออก เธอแทบช็อก
บนโซฟา ซูเหยียนกำลังนอนพิงอยู่ ในมือถือเบียร์ขวดหนึ่ง
ได้ยินเสียง เขาเงยหน้าขึ้น สบตาเธอพอดี
ใต้หน้ากากอนามัย รอยยิ้มบนใบหน้าหลิวอี้เฟยแข็งค้างไปครึ่งวินาที ก่อนจะเบือนสายตามองไปรอบ ๆ ห้อง
นอกจากซูเหยียนแล้ว ยังมีคนในกองถ่ายอีกหลายคน หลิวจางมู่ก็นั่งอยู่ด้วย กำลังชนแก้วกับซูเหยียน
ซูช่างนั่งอยู่มุมในสุด ไขว่ห้าง โบกมือเรียกเธอ "เชี่ยนเชี่ยน! อยู่นี่!"
หลิวอี้เฟยสูดหายใจลึก กลับมายิ้มได้ดังเดิม ถอดหน้ากากเดินเข้าไป
เธอนั่งลงข้าง ๆ ซูช่าง แล้วลดเสียงพูด "แกเรียกเขามาทำไมเนี่ย?"
ซูช่างพูดอย่างไม่รู้สึกผิด "คนเยอะ ๆ มันครึกครื้นดี"
เว้นไปครู่หนึ่ง ก้มลงมากระซิบ "ยังไง แกกลัวเหรอ?"
"ใครกลัวกัน?" หลิวอี้เฟยปฏิเสธทันที "ฉันแค่..."
เธอหยุดไป ไม่พูดต่อ ที่จริงอยากพูดว่า "แค่ไม่อยากเห็นหน้าน่ารำคาญนั่น"
แต่คำพูดมาถึงปาก ก็กลืนกลับไป
ถ้าพูดออกไป ก็เท่ากับยอมรับว่าที่กองถ่ายโดนซูเหยียนทำให้โมโหแทบขาดใจงั้นสิ
ไม่ได้
เธอหลิวอี้เฟยเจออะไรมาเยอะแค่ไหน ยังจะมายอมรับอีกว่าถูกไอ้สารเลวคนหนึ่งทำให้อารมณ์เสีย?
อดทนไว้
"แค่อะไร?" ซูช่างถามต่อ
ยกน้ำผลไม้บนโต๊ะขึ้นจิบ หลิวอี้เฟยส่ายหน้า "ไม่มีอะไร"
ในห้องแสงสลัว จอทีวีเปิดเพลงเก่า ๆ อยู่ แต่ไม่มีใครร้อง
หลายคนกินเบียร์กับถั่วลิสงไปพลาง บรรยากาศถือว่าดีพอสมควร
ซูช่างมองไปรอบ ๆ หยิบไมค์ขึ้นมา "กินเปล่า ๆ มันเบื่อ เอาล่ะ ฉันขอเริ่มก่อน"
เธอลุกขึ้น เดินไปหน้าจอ เลือกเพลงหนึ่ง
เมื่อดนตรีนำดังขึ้น หลิวอี้เฟยเอียงหัว นี่มัน... ทำไมคุ้น ๆ นะ?
ซูช่างเริ่มร้อง "พระอาทิตย์ขึ้น ฉันปีนเขา ปีนถึงยอดเขาก็อยากจะร้องเพลง..."
น้ำผลไม้ในปากหลิวอี้เฟยแทบพุ่งออกมา
แต่ซูช่างกลับอินสุดชีวิต ร้องถึงท่อนสูง ๆ ขึ้นไม่ไหวก็ตะโกนลากเสียง ฟังดูเหมือนผีร้องไห้หมาเห่า