พระอาทิตย์ยังคงขึ้นตามปกติ กองถ่ายเช้าวันใหม่
ถ่ายฉากในห้องเรียนจบลง กระดานสเลทถูกตีลง หลิวอี้เฟยไม่ได้กลับไปที่พื้นที่พักผ่อนเหมือนทุกครั้ง
เธอเดินอ้อยอิ่งมาที่ข้างๆ ซูเหยียน แล้วฉวยจังหวะที่ไม่มีใครสนใจ ก้มหน้าถามเสียงเบา ๆ ว่า "เมื่อคืน... ฉันไม่ได้ทำอะไรแปลก ๆ หรือพูดอะไรแปลก ๆ ไปใช่ไหม?"
ซูเหยียนหันไปมองเธอสองสามที แล้วก้มหน้าดูภาพรีเพลย์ต่อ "ไม่มี"
ตอบเร็วเกินไป ฟังดูเหมือนการปัด ๆ ไปอย่างนั้น หลิวอี้เฟยขมวดคิ้วเล็กน้อย "จริงเหรอ?"
ซูเหยียนเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ใบหน้าแสดงท่าทีใช้ความคิด
หลิวอี้เฟยเห็นแล้วหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ตอนตื่นเช้ามาเธอปวดหัวจนแทบแตก กระหายน้ำจนนึกว่าดื่มทีเดียวได้หลายขวด
แต่เรื่องเหล่านั้นไม่ใช่ประเด็น
ประเด็นคือ เธอพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในโรงแรม และไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเรื่องราวหลังจากช่วงหัวค่ำของเมื่อวานเลย เห็นได้ชัดว่าดื่มจนเมาไม่รู้เรื่อง
เธอตกใจจนแทบหัวใจหยุดเต้น
รีบเช็คเสื้อผ้าก่อน — ครบทุกตัว
เช็คเตียง — ไม่มีร่องรอยอะไรแปลก ๆ
แล้วเธอก็คว้าโทรศัพท์โทรหาซูช่างทันที รู้ว่าซูช่างให้ซูเหยียนส่งเธอกลับ เปิดมาก็ด่าอย่างไม่ยั้ง
"โธ่! ฉันก็หวังดีกับเธอนะ" ซูช่างหัวเราะเหมือนคนโง่ในสาย
"หวังดี?! ปล่อยให้ฉันอยู่กับผู้ชายตามลำพังเนี่ยนะ?!"
"กลัวอะไร หลานซูไม่ใช่คนแบบนั้น" ซูช่างยังพูดยียวนกวนประสาท "อีกอย่าง ถ้าเธอโดนอะไรจริง ๆ ตอนนี้เธอควรจะขอบคุณฉัน ไม่ใช่มานั่งด่า"
หลิวอี้เฟยอยากด่า! อยากด่าซูช่างให้หายแค้น!
ช่างเถอะ ไม่อยากเสียเวลากับซูช่าง
"ต่อไปถ้าเธอกล้ายื่นฉันให้ผู้ชายอีก ฉันจะตัดเพื่อนกับเธอ" หลิวอี้เฟยทิ้งท้ายคำขาด