เลิกกองตอนพระอาทิตย์ตกดินพอดี
นั่งอยู่ข้างจอมอนิเตอร์ ซูเหยียนดูฟุตเทจที่ถ่ายวันนี้ย้อนหลัง
หลิวจางมู่เดินมาชิด "เป็นไงบ้าง?"
คิดอยู่นิดหน่อย ซูเหยียนก็เอ่ยออกมาว่า "ก็พอใช้ได้"
พอใช้ได้บ้าอะไร
วันนี้ทั้งวัน เสียเวลาล้วนๆ
ฉากในห้องเรียนตอนเช้าถ่ายแปดเทคถึงจะผ่าน ส่วนฉากสนามตอนบ่ายยิ่งเหลือเชื่อ สิบสองมุมกล้อง ถ่ายไปสามชั่วโมงกว่า สุดท้ายใช้ได้ไม่ถึงครึ่ง
แน่นอน ถ้าไม่ติดว่างบประมาณจำกัด และอี้เฟยมีความอดทนจำกัด เขาอยากให้ถ่ายอีกแปดร้อยเทคเลยด้วยซ้ำ
[ทักษะกำกับ: 15 (มือใหม่หัดขับ พอแยกออกระหว่างกระดานสเลทกับทีมงานกองถ่าย)]
เริ่มจากศูนย์ วันเดียวเพิ่มมาได้ขนาดนี้!
ตามสปีดนี้ ยังไม่ทันถ่ายเรื่องนี้จบ เขาก็เป็นผู้กำกับใหญ่แล้ว!
คุ้มมาก
วันต่อมา กองถ่ายวุ่นวายราวกับเข้าสงคราม
กระดานสเลทดังกริ๊กๆ หลิวจางมู่หิ้วกล้องวิ่งไปทั่ว ชุดไฟโดนซูเหยียนบังคับให้ปรับมุมแทบทุกวัน
หลิวอี้เฟยเลิกกองแต่ละวันเหนื่อยจนไม่อยากพูด และที่แย่กว่านั้นคือปากของซูเหยียน
"อี้เฟย เมื่อกี้สีหน้านิ่งไปหน่อย"
"อี้เฟย เดินได้ไหม อย่าเดินเหมือนเดินพรมแดงได้ไหม"
"อี้เฟย ยิ้มหน่อย ไม่ใช่ยิ้มแบบนั้น ยิ้มแบบที่เห็นคนที่ชอบ เข้าใจไหม ไม่เคยชอบใครหรอ?"
ทนมาถึงวันที่สี่ หลิวอี้เฟยก็ทนไม่ไหวจริงๆ
เธอไปดักซูเหยียนไว้ที่ข้างจอมอนิเตอร์ ลดเสียงต่ำ "แกเอาไหมเนี่ย? เอาไม่ได้ก็จ้างผู้กำกับมืออาชีพสิ เงินไม่พอฉันออกให้!"