ในห้องแต่งตัว กลิ่นสเปรย์ตรึงทรงและแป้งฟุ้งกระจาย ผ่านไปครึ่งชั่วโมง แต่งหน้าเสร็จเรียบร้อย
ช่างแต่งหน้าส่งกระจกให้: "คุณดูก่อนได้ไหม?"
ซูเหยียนรับมา ส่องดู คนในกระจกสวมเสื้อคลุมยาวสีขาวนวล ทับด้วยเสื้อแขนสั้นสีน้ำเงินเข้ม ผมมวยสูง สวมหมวกเล็กประดับหยก
ใบหน้ายังเป็นใบหน้าเดิม แต่บุคลิกโดยรวมเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง... ความสดใสที่เคยมีลดลงไปมาก กลับเพิ่มความสุภาพอ่อนโยนขึ้นมาหลายส่วน
ระหว่างคิ้วยังแฝงความ... ความพยายามรักษาหน้าตาแบบขุนนางตกอับอย่างมีชั้นเชิง
เขาจัดแขนเสื้อให้เรียบร้อย ลุกขึ้นเดินเปิดประตูออกจากห้องแต่งตัว
ในสตูดิโอถ่ายทำกำลังถ่ายฉากอื่นอยู่
อวี๋หมิ่นนั่งอยู่หลังจอมอนิเตอร์ หวงเสี่ยวหมิงยืนอยู่ข้างๆ พูดอะไรบางอย่าง
ได้ยินเสียงทั้งคู่หันมามองพร้อมกัน แล้วก็พร้อมกันชะงัก
"โอ้โห..."
หวงเสี่ยวหมิงอ้าปากค้าง พูดได้แค่สองคำ
เขาเดินเข้ามาล้อมซูเหยียนวนหนึ่ง ตาเบิกกว้าง: "นายนี่... ให้ความรู้สึกต่างจากหยางซื่อหลางโดยสิ้นเชิงเลย!"
อวี๋หมิ่นก็ลุกจากเก้าอี้ ลูบคางมองขึ้นมองลง: "ดูเข้าท่าอยู่นะ มู่เจี้ยนเซิงคนนี้ ครอบครัวเสื่อมโทรม มีความแค้นอัดอยู่ในใจ แต่ก็ต้องรักษาท่าทีคุณชายใหญ่ไว้... นายจับจุดนี้ได้แม่น"
ซูเหยียนถ่อมตัว: "ก็เป็นความสามารถของคุณครูแต่งหน้าและชุดค่ะ"