ซูเหยียนกลับมาที่บริษัทถังเหรินได้ไม่กี่วัน ช่วงบ่ายวันหนึ่ง เสิ่นชิงฉือโทรศัพท์มาให้เขาไปที่ห้องทำงานของเธอหน่อย
เสียงในโทรศัพท์ฟังดูอารมณ์ดีมาก
ด้วยความสงสัย ซูเหยียนผลักประตูเข้าไป
พอเห็นเขา เสิ่นชิงฉือก็ยิ้มออกมาทันที พร้อมกับโบกเอกสารในมือ "มาดูนี่หน่อย สำเร็จแล้ว บริษัทข้อมูลหลายแห่งให้คนทดลองชมผลออกมา ต่างบอกว่าละครเรื่องนี้มีแนวโน้มปัง"
"ได้ยินจากประธานไช่ว่า ฝ่ายเฉินแก่ดูข้อมูลแล้วก็เริ่มใจอ่อน ยอมคุยตามแผนเดิมพันแล้ว ประธานไช่กำลังคุยรายละเอียดกับทางนั้น อยากดันราคาให้สูงขึ้นอีกหน่อย"
ดวงตาซูเหยียนเป็นประกาย เดินไปหยิบเอกสารมาพลิกดู ข้อมูลเชิงวิชาชีพเขาดูไม่เข้าใจ แต่บทสรุปเขียนไว้ชัดเจน: มีโอกาสเป็นกรณีศึกษาคลาสสิกของการลงทุนน้อยแต่ได้กำไรมหาศาล
ถึงการทดลองชมจะไม่ได้หมายถึงผลลัพธ์สุดท้าย แต่มันก็ทำให้ซูเหยียนถอนหายใจยาว ๆ ในใจ เหมือนที่เขาบอกกับหลิวซือซือ เขาอยากดัง สองปีแล้ว ไม่อยากให้ตัวเองมีแต่ประเด็นพูดถึง
"งั้นก็เดิมพันสิ" ซูเหยียนวางเอกสารลง ยิ้มอย่างสบาย ๆ แต่แววตาลึกซึ้ง
เสิ่นชิงฉือจ้องซูเหยียน พูดกึ่งหยอกกึ่งจริงจัง:
"แล้วนายก็ต้องทุ่มสุดตัวหน่อยละ ถ้าสุดท้ายมันเจ๊ง นายน่ะ ฉายา'ตัวซวย'นี่จะติดตัวจริง ๆ นะ"
"มันไม่เจ๊งหรอก ละครเรื่องนี้เราตั้งใจถ่ายทำกันจริง ๆ ทำทุกอย่างที่ควรทำแล้ว ฉันเชื่อว่ามันจะไม่เจ๊ง" ซูเหยียนพูดยิ้ม ๆ