เหมียวชูเพิ่งไขกุญแจเปิดประตูรั้ว ก็เห็นเงาคนนั่งอยู่บนขั้นบันไดหินหน้าห้องโถง เยว่หว่านชิงกำตะกร้าใส่อุปกรณ์เย็บปักถักร้อยไว้ในมือ แต่ยังร้อยด้ายเข้าเข็มไม่ได้แม้แต่เส้นเดียว ผมสั้นบริเวณขมับปลิวกระเซิงเพราะแรงลม พอได้ยินเสียงเปิดประตูก็เงยหน้าขึ้นทันที แวววิตกกังวลในดวงตาพลันเปลี่ยนเป็นความยินดี ก่อนจะกลับมาเจือความตำหนิอย่างรวดเร็ว “เจียวเจียว! ในที่สุดพวกคุณก็กลับมาสักที! นี่เที่ยงวันแล้วนะ พ่อของคุณล่ะ?”
เหมียวชูเตะรองเท้าผ้าที่เปื้อนโคลนออก ก้าวเท้าที่กำลังจะวิ่งเข้าไปในบ้านชะงักเล็กน้อย ก่อนรับผ้าเช็ดหน้าที่แม่ยื่นให้มาเช็ดหน้า “พ่อออกไปทำธุระค่ะ อีกเดี๋ยวก็กลับมาแล้ว”
“แม่คะ หนูกับพ่อไปเก็บกล่องใบใหญ่จากคลังสินค้ามาหลายใบ กลัวชักช้าจนเกิดเรื่อง เลยรีบกลับมาก่อนค่ะ”
“แม่ได้ยินเสียงกระสุนปืนใหญ่ด้วย หน้าต่างสั่นจนกรอบแทบโยก!” เยว่หว่านชิงจับมือลูกสาวพลางสำรวจซ้ำแล้วซ้ำเล่า พอเห็นว่าไม่เป็นอะไรก็ขรึมหน้าลง กำชับว่า “ไม่ไปมุงดูเหตุยิงกันก็ดีแล้ว ตอนนี้รากฐานของเรายังไม่มั่นคง ถ้ายังไม่มีความสามารถมากพอ ก็อย่าเข้าไปยุ่งกับความขัดแย้งของคนอื่นเด็ดขาด ระวังจะหาเรื่องใส่ตัว”
“หนูรู้แล้วค่ะแม่!” เหมียวชูพยักหน้าแรง ๆ กำหมัดเล็กแน่น “รอหนูแข็งแกร่งขึ้นอีกหน่อย หนูก็จะปกป้องแม่กับพ่อได้แล้ว!”
เธอแอบตะโกนในใจว่า “ปฏิบัติการพลิกชะตาปลาเค็ม” ความหวาดหวั่นจากการเพิ่งมาถึงโลกนี้ถูกความมั่นใจที่มิติพื้นที่วิเศษมอบให้เข้ามาแทนที่ไปนานแล้ว ตอนนี้เมื่อมองดูพ่อแม่ที่จริงใจกับเธอคู่นี้ เธอก็ยิ่งอยากใช้ความสามารถของตัวเองปกป้องพวกเขาให้ปลอดภัย และอยากทำอะไรเพื่อยุคสมัยอันวุ่นวายนี้ให้มากขึ้นด้วย
เยว่หว่านชิงเห็นท่าทางของลูกสาวแล้วอดหัวเราะไม่ได้ ก่อนจะถอนใจออกมา “รีบไปล้างเนื้อล้างตัวที่หลังบ้านเถอะ ฝุ่นเต็มตัวไปหมด แม่จะไปดูที่ปากซอยว่าพ่อของคุณ...” ยังพูดไม่ทันจบ ก็มีเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยดังมาจากนอกประตูรั้ว เหมียวเจ๋อหัวผลักประตูเข้ามา ในมือถือห่อกระดาษน้ำมันอยู่ กลิ่นหอมมันลอยอบอวลไปทั่วลานบ้านตามสายลม