“จะไม่รู้ได้ยังไง! ลูกพี่ลูกน้องของฉันหนีออกมาจากเจียวเซี่ยนเมื่อเช้านี้ บอกว่ามีศพสองศพถูกแขวนไว้บนกำแพงเมือง ได้ยินว่าเป็นพ่อค้าขายธัญพืชทั้งคู่ ถูกปีศาจหน้าตี่ซ้อมจนตาย!” ชายทางขวามือดื่มชาที่เย็นชืดเข้าไปอึกหนึ่ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธแค้น “ไอ้ญี่ปุ่นพวกนี้มันไม่ใช่คนจริง ๆ!”
“นั่นสิ!” ชายทางซ้ายจู่ ๆ ก็ขยับเข้ามาใกล้ ลดเสียงลงอีก “ลูกพี่ลูกน้องฉันยังบอกด้วยว่า พ่อค้าสองคนนั้นถูกคนทรยศหักหลัง คนที่นำพวกนั้นไปคือผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านเหมียวเจียจวง! ได้ยินว่าเขาพาปีศาจหน้าตี่ไปที่ร้านขายธัญพืช แถมหลังจากนั้นยังรับผลประโยชน์จากพวกนั้นมาไม่น้อย!”
“อะไรนะ?” ชายทางขวาตกใจจนเกือบทำถ้วยชาหก “ผู้ใหญ่บ้านคนนั้นไม่ใช่คนที่ขึ้นชื่อเรื่องมีน้ำใจหรอกหรือ ทำไมถึงกลายเป็นพวกทรยศชาติไปได้!”
“ใครจะไปรู้! คนตายเพราะเงิน นกตายเพราะอาหาร ก็เป็นแบบนี้แหละ อีกอย่าง เขามีน้ำใจเฉพาะกับคนนอกน่ะสิ” ชายทางซ้ายเบ้ปาก “ได้ยินว่าตอนนี้เขาเป็นรองประธานสมาคมรักษาที่เจียวเซี่ยน ช่างรุ่งเรืองเสียจริง!”
เสียง “แปะ” ดังขึ้น ตะเกียบในมือเหมียวเจ๋อหัวร่วงลงพื้น ร่างทั้งร่างแข็งทื่อ เลือดในกายราวกับจับตัวเป็นน้ำแข็งในชั่วพริบตา ผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านเหมียวเจียจวงเป็นพวกทรยศชาติอย่างนั้นหรือ? เป็นไปได้อย่างไร!
เขานึกถึงแผนที่เพิ่งคิดไว้เมื่อเช้า ว่าพอสถานการณ์คลี่คลายก็จะกลับเข้าเมืองไปเอาสมุดบัญชีร้านกับเครื่องหยกในโรงรับจำนำ แต่ดูจากตอนนี้แล้ว เมืองอำเภอนั่นคงกลายเป็นถ้ำมังกรโพรงเสือไปนานแล้ว
ที่ทำให้เขาหวาดหวั่นยิ่งกว่าคือ คุ้มไร่ที่พวกเขาพักอยู่ตอนนี้ห่างจากหมู่บ้านเหมียวเจียจวงเพียงครึ่งวันเดินทาง ในเมื่อผู้ใหญ่บ้านยอมสวามิภักดิ์ต่อปีศาจหน้าตี่แล้ว จะพาพวกมันมาหาที่นี่ด้วยหรือเปล่า?