ถนนหลังหิมะตกยังปกคลุมด้วยหิมะบาง ๆ เหมียวเจ๋อหัวจูงมือเหมียวชู เยว่หว่านชิงเดินอยู่ข้าง ๆ ทั้งสามย่ำไปบนหิมะที่ส่งเสียงดังกร๊อบแกร๊บ มุ่งหน้าไปยังจุดติดต่อที่ทำเครื่องหมายไว้บนแผนที่
ใต้กำแพงริมทาง ผู้ลี้ภัยหลายคนซุกตัวอยู่ในผ้านวมเก่าขาด ๆ สั่นเทาด้วยความหนาว เยว่หว่านชิงเผลอกำแขนเสื้อสามีแน่น เสียงสั่นเล็กน้อยอย่างไม่อาจปิดบัง “เจ๋อหัว เราต้องไปที่นั่นจริง ๆ เหรอ”
ปลายนิ้วของเธอเย็นเฉียบ พอนึกถึงปีนั้นที่เหมียวเจ๋อหัวถูกหามกลับมาจากข้างนอกในสภาพบาดเจ็บทั่วร่าง ตอนนั้นเธอก็พอเดาได้ราง ๆ แล้วว่าสามีเกี่ยวข้องกับกองทัพ ตอนนี้ยังต้องไปหาจุดติดต่อของก๊กด้วยตัวเอง ไม่ต่างอะไรกับการลากทั้งครอบครัวกลับเข้าไปอยู่ท่ามกลางคมดาบคมหอก เธอจะไม่กลัวได้อย่างไร
เหมียวเจ๋อหัวหยุดฝีเท้า หันมากุมมือภรรยา ความอบอุ่นจากฝ่ามือค่อย ๆ คลายความเย็นเยียบของเธอ “หว่านชิง เมื่อกี้ตอนคุยกับเจ้าของร้านตู้ เขาบอกว่าเจียวเซี่ยนกับชิงโจวถูกปีศาจหน้าตี่ยึดไปแล้ว แม้แต่คุ้มไร่รอบ ๆ ก็ยังมีการตรวจทะเบียนบ้าน พวกเรามีทั้งสิ่งของและจินอานติดตัว ต่อให้พึ่งตัวเองก็ไม่มีทางฝ่ามณฑลซานตงออกไปได้ ทำได้แค่พึ่งกำลังของกองทัพ ตอนนี้เราติดต่อได้ก็มีแต่ก๊ก”
เขาหันไปมองเหมียวชูที่หดตัวอยู่ข้างภรรยา แววตาอ่อนโยนลงเล็กน้อย “อีกอย่าง บ้านหลังใหญ่ของเจียวเจียวซ่อนสิ่งของได้ บางทีอาจช่วยเราได้มาก”
เหมียวชูกำลังเตะก้อนหิมะข้างเท้าเล่น เศษหิมะกระเด็นเปื้อนปลายขากางเกงก็ยังไม่รู้ตัว