เยว่หว่านชิงเพิ่งก้าวออกจากประตูใหญ่โรงงาน ก็เห็นพ่อค้าขายบุหรี่ที่แผงลอยหลบสายตานาง นางแค่นหัวเราะในใจ คนที่มีใจเป็นโจรแต่ไร้ความกล้าอย่างนั้นเอง
นางหันกลับไปมองลุงหูที่เฝ้าประตู ชายชรากำลังค่อมหลังเช็ดฝุ่นบนบานประตู
“ลุงหู สามวันนี้ลุงก็หยุดพักไปเถอะ ค่าจ้างยังจ่ายตามปกติ” น้ำเสียงของเยว่หว่านชิงนุ่มนวลผ่อนคลาย ราวกับเพิ่งจัดการธุระเสร็จ
ลุงหูยืดตัวขึ้น ดวงตาขุ่นมัวเต็มไปด้วยความกังวล “คุณเยว่ โรงงานเรากำลังไปได้ดี ทำไมจู่ ๆ ถึงหยุดงานล่ะ? โรงงานเกิดปัญหาอะไรหรือเปล่า?”
เยว่หว่านชิงกำลังจะยิ้มแล้วอธิบายว่า “แค่วัตถุดิบขาดส่ง” ทันใดนั้นเสียงสัญญาณเตือนภัยทางอากาศอันแหลมคมก็ดังมาจากระยะไกล ตามด้วยเสียงแหวกอากาศ “ปัง—” กระสุนปืนใหญ่สามลูกลากควันดำตกลงมาจากชั้นเมฆ พุ่งตรงไปทางเขตเมือง!
“ตูม—!” เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวจนพื้นดินสั่นสะเทือน เปลวไฟหอบเอาควันดำพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ทิศทางนั้นคือใจกลางเมืองซึ่งเป็นที่ตั้งของร้าน!
หัวใจของเยว่หว่านชิงบีบรัดฉับพลัน เลือดราวกับพุ่งขึ้นสู่ศีรษะในพริบตา นางคว้าแขนลุงหูไว้แน่น น้ำเสียงสั่นเครือ “ลุงหู! รีบไปหลบในหลุมหลบภัยเร็ว!”
“คุณเยว่ ไปกับผมด้วยสิ!” ลุงหูคว้าข้อมือนางไว้แน่น มองควันดำที่หนาทึบขึ้นเรื่อย ๆ อย่างร้อนใจจนแทบกระทืบเท้า
เยว่หว่านชิงสะบัดมือเขาออกอย่างแรง แล้ววิ่งสุดชีวิตไปทางเขตเมือง ชายกระโปรงชุดฉีเพาพลิ้วสะบัดตามแรงลม “ฉันจะไปร้านหาเจียวเจียว! ลุงรีบไปหลบเถอะ ไม่ต้องห่วงฉัน!” ถ้าเจียวเจียวเกิดเรื่องขึ้นมา...นางไม่กล้าคิดต่อ ได้แต่เร่งฝีเท้าวิ่งไปสุดกำลัง ควันหนาทำให้นางสำลักไอ น้ำตาพร่าจนมองทางแทบไม่เห็น